सूत उवाच:
अव्यक्तादि परं यच्च स एव परिगीय़ते ||
१९६ ख
सूत उवाच:
यत्तद्यतिवरा युक्ता ध्यानय़ोगवलान्विताः |
१९७ क
सूत उवाच:
प्रतिविम्वमिवादर्शे पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ||
१९७ ख
सूत उवाच:
श्रद्दधानः सदोद्युक्तः सत्यधर्मपराय़णः |
१९८ क
सूत उवाच:
आसेवन्निममध्याय़ं नरः पापात्प्रमुच्यते ||
१९८ ख
सूत उवाच:
अनुक्रमणिमध्याय़ं भारतस्येममादितः |
१९९ क
सूत उवाच:
आस्तिकः सततं शृण्वन्न कृच्छ्रेष्ववसीदति ||
१९९ ख
सूत उवाच:
उभे सन्ध्ये जपन्किञ्चित्सद्यो मुच्येत किल्विषात् |
२०० क
सूत उवाच:
अनुक्रमण्या यावत्स्यादह्ना रात्र्या च सञ्चितम् ||
२०० ख
सूत उवाच:
भारतस्य वपुर्ह्येतत्सत्यं चामृतमेव च |
२०१ क
सूत उवाच:
नवनीतं यथा दध्नो द्विपदां व्राह्मणो यथा ||
२०१ ख
सूत उवाच:
ह्रदानामुदधिः श्रेष्ठो गौर्वरिष्ठा चतुष्पदाम् |
२०२ क
सूत उवाच:
यथैतानि वरिष्ठानि तथा भारतमुच्यते ||
२०२ ख
सूत उवाच:
यश्चैनं श्रावय़ेच्छ्राद्धे व्राह्मणान्पादमन्ततः |
२०३ क
सूत उवाच:
अक्षय़्यमन्नपानं तत्पितृंस्तस्योपतिष्ठति ||
२०३ ख
सूत उवाच:
इतिहासपुराणाभ्यां वेदं समुपवृंहय़ेत् |
२०४ क
सूत उवाच:
विभेत्यल्पश्रुताद्वेदो मामय़ं प्रतरिष्यति ||
२०४ ख
सूत उवाच:
कार्ष्णं वेदमिमं विद्वाञ्श्रावय़ित्वार्थमश्नुते |
२०५ क
सूत उवाच:
भ्रूणहत्याकृतं चापि पापं जह्यान्न संशय़ः ||
२०५ ख
सूत उवाच:
य इमं शुचिरध्याय़ं पठेत्पर्वणि पर्वणि |
२०६ क
सूत उवाच:
अधीतं भारतं तेन कृत्स्नं स्यादिति मे मतिः ||
२०६ ख
सूत उवाच:
यश्चेमं शृणुय़ान्नित्यमार्षं श्रद्धासमन्वितः |
२०७ क
सूत उवाच:
स दीर्घमाय़ुः कीर्तिं च स्वर्गतिं चाप्नुय़ान्नरः ||
२०७ ख
सूत उवाच:
चत्वार एकतो वेदा भारतं चैकमेकतः |
२०८ क
सूत उवाच:
समागतैः सुरर्षिभिस्तुलामारोपितं पुरा |
२०८ ख
सूत उवाच:
महत्त्वे च गुरुत्वे च ध्रिय़माणं ततोऽधिकम् ||
२०८ ग
सूत उवाच:
महत्त्वाद्भारवत्त्वाच्च महाभारतमुच्यते |
२०९ क
सूत उवाच:
निरुक्तमस्य यो वेद सर्वपापैः प्रमुच्यते ||
२०९ ख
सूत उवाच:
तपो न कल्कोऽध्ययनं न कल्कः; स्वाभाविको वेदविधिर्न कल्कः |
२१० क
सूत उवाच:
प्रसह्य वित्ताहरणं न कल्क; स्तान्येव भावोपहतानि कल्कः ||
२१० ख