रुरुरु उवाच:
मम प्राणसमा भार्या दष्टासीद्भुजगेन ह |
१ क
रुरुरु उवाच:
तत्र मे समय़ो घोर आत्मनोरग वै कृतः ||
१ ख
रुरुरु उवाच:
हन्यां सदैव भुजगं यं यं पश्येय़मित्युत |
२ क
रुरुरु उवाच:
ततोऽहं त्वां जिघांसामि जीवितेन विमोक्ष्यसे ||
२ ख
डुण्डुभ उवाच:
अन्ये ते भुजगा विप्र ये दशन्तीह मानवान् |
३ क
डुण्डुभ उवाच:
डुण्डुभानहिगन्धेन न त्वं हिंसितुमर्हसि ||
३ ख
डुण्डुभ उवाच:
एकानर्थान्पृथगर्थानेकदुःखान्पृथक्सुखान् |
४ क
डुण्डुभ उवाच:
डुण्डुभान्धर्मविद्भूत्वा न त्वं हिंसितुमर्हसि ||
४ ख
सूत उवाच:
इति श्रुत्वा वचस्तस्य भुजगस्य रुरुस्तदा |
५ क
सूत उवाच:
नावधीद्भय़संविग्न ऋषिं मत्वाथ डुण्डुभम् ||
५ ख
सूत उवाच:
उवाच चैनं भगवान्रुरुः संशमय़न्निव |
६ क
सूत उवाच:
कामय़ा भुजग व्रूहि कोऽसीमां विक्रिय़ां गतः ||
६ ख
डुण्डुभ उवाच:
अहं पुरा रुरो नाम्ना ऋषिरासं सहस्रपात् |
७ क
डुण्डुभ उवाच:
सोऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वमुपागतः ||
७ ख
रुरुरु उवाच:
किमर्थं शप्तवान्क्रुद्धो द्विजस्त्वां भुजगोत्तम |
८ क
रुरुरु उवाच:
किय़न्तं चैव कालं ते वपुरेतद्भविष्यति ||
८ ख