वैशम्पाय़न उवाच:
दर्शनीय़ांस्ततः पुत्रान्पाण्डुः पञ्च महावने |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तान्पश्यन्पर्वते रेमे स्ववाहुवलपालितान् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सुपुष्पितवने काले कदाचिन्मधुमाधवे |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भूतसंमोहने राजा सभार्यो व्यचरद्वनम् ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पलाशैस्तिलकैश्चूतैश्चम्पकैः पारिभद्रकैः |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्यैश्च वहुभिर्वृक्षैः फलपुष्पसमृद्धिभिः ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
जलस्थानैश्च विविधैः पद्मिनीभिश्च शोभितम् |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पाण्डोर्वनं तु सम्प्रेक्ष्य प्रजज्ञे हृदि मन्मथः ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रहृष्टमनसं तत्र विहरन्तं यथामरम् |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तं माद्र्यनुजगामैका वसनं विभ्रती शुभम् ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
समीक्षमाणः स तु तां वय़ःस्थां तनुवाससम् |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्य कामः प्रववृधे गहनेऽग्निरिवोत्थितः ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
रहस्यात्मसमां दृष्ट्वा राजा राजीवलोचनाम् |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न शशाक निय़न्तुं तं कामं कामवलात्कृतः ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तत एनां वलाद्राजा निजग्राह रहोगताम् |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वार्यमाणस्तय़ा देव्या विस्फुरन्त्या यथावलम् ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स तु कामपरीतात्मा तं शापं नान्ववुध्यत |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
माद्रीं मैथुनधर्मेण गच्छमानो वलादिव ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
जीवितान्ताय़ कौरव्यो मन्मथस्य वशं गतः |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
शापजं भय़मुत्सृज्य जगामैव वलात्प्रिय़ाम् ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्य कामात्मनो वुद्धिः साक्षात्कालेन मोहिता |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सम्प्रमथ्येन्द्रिय़ग्रामं प्रनष्टा सह चेतसा ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स तय़ा सह सङ्गम्य भार्यया कुरुनन्दन |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पाण्डुः परमधर्मात्मा युय़ुजे कालधर्मणा ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो माद्री समालिङ्ग्य राजानं गतचेतसम् |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मुमोच दुःखजं शव्दं पुनः पुनरतीव ह ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सह पुत्रैस्ततः कुन्ती माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आजग्मुः सहितास्तत्र यत्र राजा तथागतः ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो माद्र्यव्रवीद्राजन्नार्ता कुन्तीमिदं वचः |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
एकैव त्वमिहागच्छ तिष्ठन्त्वत्रैव दारकाः ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तच्छ्रुत्वा वचनं तस्यास्तत्रैवावार्य दारकान् |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
हताहमिति विक्रुश्य सहसोपजगाम ह ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दृष्ट्वा पाण्डुं च माद्रीं च शय़ानौ धरणीतले |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कुन्ती शोकपरीताङ्गी विललाप सुदुःखिता ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
रक्ष्यमाणो मय़ा नित्यं वीरः सततमात्मवान् |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कथं त्वमभ्यतिक्रान्तः शापं जानन्वनौकसः ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ननु नाम त्वय़ा माद्रि रक्षितव्यो जनाधिपः |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सा कथं लोभितवती विजने त्वं नराधिपम् ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कथं दीनस्य सततं त्वामासाद्य रहोगताम् |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
तं विचिन्तय़तः शापं प्रहर्षः समजाय़त ||
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
धन्या त्वमसि वाह्लीकि मत्तो भाग्यतरा तथा |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दृष्टवत्यसि यद्वक्त्रं प्रहृष्टस्य महीपतेः ||
२१ ख
माद्र्यु उवाच:
विलोभ्यमानेन मय़ा वार्यमाणेन चासकृत् |
२२ क
माद्र्यु उवाच:
आत्मा न वारितोऽनेन सत्यं दिष्टं चिकीर्षुणा ||
२२ ख
कुन्त्यु उवाच:
अहं ज्येष्ठा धर्मपत्नी ज्येष्ठं धर्मफलं मम |
२३ क
कुन्त्यु उवाच:
अवश्यं भाविनो भावान्मा मां माद्रि निवर्तय़ ||
२३ ख
कुन्त्यु उवाच:
अन्वेष्यामीह भर्तारमहं प्रेतवशं गतम् |
२४ क
कुन्त्यु उवाच:
उत्तिष्ठ त्वं विसृज्यैनमिमान्रक्षस्व दारकान् ||
२४ ख
माद्र्यु उवाच:
अहमेवानुय़ास्यामि भर्तारमपलाय़िनम् |
२५ क
माद्र्यु उवाच:
न हि तृप्तास्मि कामानां तज्ज्येष्ठा अनुमन्यताम् ||
२५ ख
माद्र्यु उवाच:
मां चाभिगम्य क्षीणोऽय़ं कामाद्भरतसत्तमः |
२६ क
माद्र्यु उवाच:
तमुच्छिन्द्यामस्य कामं कथं नु यमसादने ||
२६ ख
माद्र्यु उवाच:
न चाप्यहं वर्तय़न्ती निर्विशेषं सुतेषु ते |
२७ क
माद्र्यु उवाच:
वृत्तिमार्ये चरिष्यामि स्पृशेदेनस्तथा हि माम् ||
२७ ख
माद्र्यु उवाच:
तस्मान्मे सुतय़ोः कुन्ति वर्तितव्यं स्वपुत्रवत् |
२८ क
माद्र्यु उवाच:
मां हि कामय़मानोऽय़ं राजा प्रेतवशं गतः ||
२८ ख
माद्र्यु उवाच:
राज्ञः शरीरेण सह ममापीदं कलेवरम् |
२९ क
माद्र्यु उवाच:
दग्धव्यं सुप्रतिच्छन्नमेतदार्ये प्रिय़ं कुरु ||
२९ ख
माद्र्यु उवाच:
दारकेष्वप्रमत्ता च भवेथाश्च हिता मम |
३० क
माद्र्यु उवाच:
अतोऽन्यन्न प्रपश्यामि सन्देष्टव्यं हि किञ्चन ||
३० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इत्युक्त्वा तं चिताग्निस्थं धर्मपत्नी नरर्षभम् |
३१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मद्रराजात्मजा तूर्णमन्वारोहद्यशस्विनी ||
३१ ख