वैशम्पाय़न उवाच:
सन्धत्स्व वाणं दुर्धर्ष मद्वाक्यान्ते विमुञ्च च ||
४९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो युधिष्ठिरः पूर्वं धनुर्गृह्य महारवम् |
५० क
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्थौ भासं समुद्दिश्य गुरुवाक्यप्रचोदितः ||
५० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो विततधन्वानं द्रोणस्तं कुरुनन्दनम् |
५१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
स मुहूर्तादुवाचेदं वचनं भरतर्षभ ||
५१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यस्येनं द्रुमाग्रस्थं भासं नरवरात्मज |
५२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यामीत्येवमाचार्यं प्रत्युवाच युधिष्ठिरः ||
५२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स मुहूर्तादिव पुनर्द्रोणस्तं प्रत्यभाषत |
५३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अथ वृक्षमिमं मां वा भ्रातृन्वापि प्रपश्यसि ||
५३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तमुवाच स कौन्तेय़ः पश्याम्येनं वनस्पतिम् |
५४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भवन्तं च तथा भ्रातृन्भासं चेति पुनः पुनः ||
५४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तमुवाचापसर्पेति द्रोणोऽप्रीतमना इव |
५५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
नैतच्छक्यं त्वय़ा वेद्धुं लक्ष्यमित्येव कुत्सय़न् ||
५५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो दुर्योधनादींस्तान्धार्तराष्ट्रान्महाय़शाः |
५६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तेनैव क्रमय़ोगेन जिज्ञासुः पर्यपृच्छत ||
५६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्यांश्च शिष्यान्भीमादीन्राज्ञश्चैवान्यदेशजान् |
५७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तथा च सर्वे सर्वं तत्पश्याम इति कुत्सिताः ||
५७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो धनञ्जय़ं द्रोणः स्मय़मानोऽभ्यभाषत |
५८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वय़ेदानीं प्रहर्तव्यमेतल्लक्ष्यं निशम्यताम् ||
५८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मद्वाक्यसमकालं ते मोक्तव्योऽत्र भवेच्छरः |
५९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वितत्य कार्मुकं पुत्र तिष्ठ तावन्मुहूर्तकम् ||
५९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्तः सव्यसाची मण्डलीकृतकार्मुकः |
६० क
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्थौ लक्ष्यं समुद्दिश्य गुरुवाक्यप्रचोदितः ||
६० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मुहूर्तादिव तं द्रोणस्तथैव समभाषत |
६१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यस्येनं स्थितं भासं द्रुमं मामपि वेत्युत ||
६१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्याम्येनं भासमिति द्रोणं पार्थोऽभ्यभाषत |
६२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न तु वृक्षं भवन्तं वा पश्यामीति च भारत ||
६२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततः प्रीतमना द्रोणो मुहूर्तादिव तं पुनः |
६३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रत्यभाषत दुर्धर्षः पाण्डवानां रथर्षभम् ||
६३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भासं पश्यसि यद्येनं तथा व्रूहि पुनर्वचः |
६४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शिरः पश्यामि भासस्य न गात्रमिति सोऽव्रवीत् ||
६४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अर्जुनेनैवमुक्तस्तु द्रोणो हृष्टतनूरुहः |
६५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मुञ्चस्वेत्यव्रवीत्पार्थं स मुमोचाविचारय़न् ||
६५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततस्तस्य नगस्थस्य क्षुरेण निशितेन ह |
६६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शिर उत्कृत्य तरसा पातय़ामास पाण्डवः ||
६६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्मिन्कर्मणि संसिद्धे पर्यश्वजत फल्गुनम् |
६७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मेने च द्रुपदं सङ्ख्ये सानुवन्धं पराजितम् ||
६७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कस्यचित्त्वथ कालस्य सशिष्योऽङ्गिरसां वरः |
६८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जगाम गङ्गामभितो मज्जितुं भरतर्षभ ||
६८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अवगाढमथो द्रोणं सलिले सलिलेचरः |
६९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ग्राहो जग्राह वलवाञ्जङ्घान्ते कालचोदितः ||
६९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स समर्थोऽपि मोक्षाय़ शिष्यान्सर्वानचोदय़त् |
७० क
वैशम्पाय़न उवाच:
ग्राहं हत्वा मोक्षय़ध्वं मामिति त्वरय़न्निव ||
७० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तद्वाक्यसमकालं तु वीभत्सुर्निशितैः शरैः |
७१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आवापैः पञ्चभिर्ग्राहं मग्नमम्भस्यताडय़त् |
७१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इतरे तु विसंमूढास्तत्र तत्र प्रपेदिरे ||
७१ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
तं च दृष्ट्वा क्रिय़ोपेतं द्रोणोऽमन्यत पाण्डवम् |
७२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
विशिष्टं सर्वशिष्येभ्यः प्रीतिमांश्चाभवत्तदा ||
७२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स पार्थवाणैर्वहुधा खण्डशः परिकल्पितः |
७३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ग्राहः पञ्चत्वमापेदे जङ्घां त्यक्त्वा महात्मनः ||
७३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथाव्रवीन्महात्मानं भारद्वाजो महारथम् |
७४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
गृहाणेदं महावाहो विशिष्टमतिदुर्धरम् |
७४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अस्त्रं व्रह्मशिरो नाम सप्रय़ोगनिवर्तनम् ||
७४ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
न च ते मानुषेष्वेतत्प्रय़ोक्तव्यं कथञ्चन |
७५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जगद्विनिर्दहेदेतदल्पतेजसि पातितम् ||
७५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
असामान्यमिदं तात लोकेष्वस्त्रं निगद्यते |
७६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तद्धारय़ेथाः प्रय़तः शृणु चेदं वचो मम ||
७६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वाधेतामानुषः शत्रुर्यदा त्वां वीर कश्चन |
७७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तद्वधाय़ प्रय़ुञ्जीथास्तदास्त्रमिदमाहवे ||
७७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तथेति तत्प्रतिश्रुत्य वीभत्सुः स कृताञ्जलिः |
७८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जग्राह परमास्त्रं तदाह चैनं पुनर्गुरुः |
७८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भविता त्वत्समो नान्यः पुमाँल्लोके धनुर्धरः ||
७८ ग