वैशम्पाय़न उवाच:
ततः शान्तनवो भीष्मो दुर्योधनममर्षणम् |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
केशवस्य वचः श्रुत्वा प्रोवाच भरतर्षभ ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कृष्णेन वाक्यमुक्तोऽसि सुहृदां शममिच्छता |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अनुपश्यस्व तत्तात मा मन्युवशमन्वगाः ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अकृत्वा वचनं तात केशवस्य महात्मनः |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
श्रेय़ो न जातु न सुखं न कल्याणमवाप्स्यसि ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
धर्म्यमर्थं महावाहुराह त्वां तात केशवः |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तमर्थमभिपद्यस्व मा राजन्नीनशः प्रजाः ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इमां श्रिय़ं प्रज्वलितां भारतीं सर्वराजसु |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जीवतो धृतराष्ट्रस्य दौरात्म्याद्भ्रंशय़िष्यसि ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
आत्मानं च सहामात्यं सपुत्रपशुवान्धवम् |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सहमित्रमसद्वुद्ध्या जीविताद्भ्रंशय़िष्यसि ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अतिक्रामन्केशवस्य तथ्यं वचनमर्थवत् |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पितुश्च भरतश्रेष्ठ विदुरस्य च धीमतः ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मा कुलघ्नोऽन्तपुरुषो दुर्मतिः कापथं गमः |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पितरं मातरं चैव वृद्धौ शोकाय़ मा ददः ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथ द्रोणोऽव्रवीत्तत्र दुर्योधनमिदं वचः |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अमर्षवशमापन्नं निःश्वसन्तं पुनः पुनः ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
धर्मार्थय़ुक्तं वचनमाह त्वां तात केशवः |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
तथा भीष्मः शान्तनवस्तज्जुषस्व नराधिप ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्राज्ञौ मेधाविनौ दान्तावर्थकामौ वहुश्रुतौ |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आहतुस्त्वां हितं वाक्यं तदादत्स्व परन्तप ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अनुतिष्ठ महाप्राज्ञ कृष्णभीष्मौ यदूचतुः |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मा वचो लघुवुद्धीनां समास्थास्त्वं परन्तप ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ये त्वां प्रोत्साहय़न्त्येते नैते कृत्याय़ कर्हिचित् |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वैरं परेषां ग्रीवाय़ां प्रतिमोक्ष्यन्ति संय़ुगे ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मा कुरूञ्जीघनः सर्वान्पुत्रान्भ्रातॄंस्तथैव च |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वासुदेवार्जुनौ यत्र विद्ध्यजेय़ं वलं हि तत् ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एतच्चैव मतं सत्यं सुहृदोः कृष्णभीष्मय़ोः |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
यदि नादास्यसे तात पश्चात्तप्स्यसि भारत ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यथोक्तं जामदग्न्येन भूय़ानेव ततोऽर्जुनः |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कृष्णो हि देवकीपुत्रो देवैरपि दुरुत्सहः ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
किं ते सुखप्रिय़ेणेह प्रोक्तेन भरतर्षभ |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
एतत्ते सर्वमाख्यातं यथेच्छसि तथा कुरु |
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न हि त्वामुत्सहे वक्तुं भूय़ो भरतसत्तम ||
१७ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्मिन्वाक्यान्तरे वाक्यं क्षत्तापि विदुरोऽव्रवीत् |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दुर्योधनमभिप्रेक्ष्य धार्तराष्ट्रममर्षणम् ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दुर्योधन न शोचामि त्वामहं भरतर्षभ |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
इमौ तु वृद्धौ शोचामि गान्धारीं पितरं च ते ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यावनाथौ चरिष्येते त्वय़ा नाथेन दुर्हृदा |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
हतमित्रौ हतामात्यौ लूनपक्षाविव द्विजौ ||
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भिक्षुकौ विचरिष्येते शोचन्तौ पृथिवीमिमाम् |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कुलघ्नमीदृशं पापं जनय़ित्वा कुपूरुषम् ||
२१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथ दुर्योधनं राजा धृतराष्ट्रोऽभ्यभाषत |
२२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आसीनं भ्रातृभिः सार्धं राजभिः परिवारितम् ||
२२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दुर्योधन निवोधेदं शौरिणोक्तं महात्मना |
२३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आदत्स्व शिवमत्यन्तं योगक्षेमवदव्ययम् ||
२३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अनेन हि सहाय़ेन कृष्णेनाक्लिष्टकर्मणा |
२४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
इष्टान्सर्वानभिप्राय़ान्प्राप्स्यामः सर्वराजसु ||
२४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सुसंहितः केशवेन गच्छ तात युधिष्ठिरम् |
२५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
चर स्वस्त्ययनं कृत्स्नं भारतानामनामय़म् ||
२५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वासुदेवेन तीर्थेन तात गच्छस्व सङ्गमम् |
२६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कालप्राप्तमिदं मन्ये मा त्वं दुर्योधनातिगाः ||
२६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
शमं चेद्याचमानं त्वं प्रत्याख्यास्यसि केशवम् |
२७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वदर्थमभिजल्पन्तं न तवास्त्यपराभवः ||
२७ ख