वैशम्पाय़न उवाच:
धृतराष्ट्रस्तु पुत्रस्य श्रुत्वा वचनमीदृशम् |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मुहूर्तमिव सञ्चिन्त्य दुर्योधनमथाव्रवीत् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
धर्मनित्यः सदा पाण्डुर्ममासीत्प्रिय़कृद्धितः |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सर्वेषु ज्ञातिषु तथा मय़ि त्वासीद्विशेषतः ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
नास्य किञ्चिन्न जानामि भोजनादि चिकीर्षितम् |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
निवेदय़ति नित्यं हि मम राज्यं धृतव्रतः ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्य पुत्रो यथा पाण्डुस्तथा धर्मपराय़णः |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
गुणवाँल्लोकविख्यातः पौराणां च सुसंमतः ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स कथं शक्यमस्माभिरपक्रष्टुं वलादितः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पितृपैतामहाद्राज्यात्ससहाय़ो विशेषतः ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भृता हि पाण्डुनामात्या वलं च सततं भृतम् |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भृताः पुत्राश्च पौत्राश्च तेषामपि विशेषतः ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ते पुरा सत्कृतास्तात पाण्डुना पौरवा जनाः |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कथं युधिष्ठिरस्यार्थे न नो हन्युः सवान्धवान् ||
७ ख
दुर्योधन उवाच:
एवमेतन्मय़ा तात भावितं दोषमात्मनि |
८ क
दुर्योधन उवाच:
दृष्ट्वा प्रकृतय़ः सर्वा अर्थमानेन योजिताः ||
८ ख
दुर्योधन उवाच:
ध्रुवमस्मत्सहाय़ास्ते भविष्यन्ति प्रधानतः |
९ क
दुर्योधन उवाच:
अर्थवर्गः सहामात्यो मत्संस्थोऽद्य महीपते ||
९ ख
दुर्योधन उवाच:
स भवान्पाण्डवानाशु विवासय़ितुमर्हति |
१० क
दुर्योधन उवाच:
मृदुनैवाभ्युपाय़ेन नगरं वारणावतम् ||
१० ख
दुर्योधन उवाच:
यदा प्रतिष्ठितं राज्यं मय़ि राजन्भविष्यति |
११ क
दुर्योधन उवाच:
तदा कुन्ती सहापत्या पुनरेष्यति भारत ||
११ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
दुर्योधन ममाप्येतद्धृदि सम्परिवर्तते |
१२ क
धृतराष्ट्र उवाच:
अभिप्राय़स्य पापत्वान्नैतत्तु विवृणोम्यहम् ||
१२ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
न च भीष्मो न च द्रोणो न क्षत्ता न च गौतमः |
१३ क
धृतराष्ट्र उवाच:
विवास्यमानान्कौन्तेय़ाननुमंस्यन्ति कर्हिचित् ||
१३ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
समा हि कौरवेय़ाणां वय़मेते च पुत्रक |
१४ क
धृतराष्ट्र उवाच:
नैते विषममिच्छेय़ुर्धर्मय़ुक्ता मनस्विनः ||
१४ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
ते वय़ं कौरवेय़ाणामेतेषां च महात्मनाम् |
१५ क
धृतराष्ट्र उवाच:
कथं न वध्यतां तात गच्छेम जगतस्तथा ||
१५ ख
दुर्योधन उवाच:
मध्यस्थः सततं भीष्मो द्रोणपुत्रो मय़ि स्थितः |
१६ क
दुर्योधन उवाच:
यतः पुत्रस्ततो द्रोणो भविता नात्र सांशय़ः ||
१६ ख
दुर्योधन उवाच:
कृपः शारद्वतश्चैव यत एते त्रय़स्ततः |
१७ क
दुर्योधन उवाच:
द्रोणं च भागिनेय़ं च न स त्यक्ष्यति कर्हिचित् ||
१७ ख
दुर्योधन उवाच:
क्षत्तार्थवद्धस्त्वस्माकं प्रच्छन्नं तु यतः परे |
१८ क
दुर्योधन उवाच:
न चैकः स समर्थोऽस्मान्पाण्डवार्थे प्रवाधितुम् ||
१८ ख
दुर्योधन उवाच:
स विश्रव्धः पाण्डुपुत्रान्सह मात्रा विवासय़ |
१९ क
दुर्योधन उवाच:
वारणावतमद्यैव नात्र दोषो भविष्यति ||
१९ ख
दुर्योधन उवाच:
विनिद्रकरणं घोरं हृदि शल्यमिवार्पितम् |
२० क
दुर्योधन उवाच:
शोकपावकमुद्भूतं कर्मणैतेन नाशय़ ||
२० ख