वैशम्पाय़न उवाच:
विदुरस्य सुहृत्कश्चित्खनकः कुशलः क्वचित् |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
विविक्ते पाण्डवान्राजन्निदं वचनमव्रवीत् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रहितो विदुरेणास्मि खनकः कुशलो भृशम् |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पाण्डवानां प्रिय़ं कार्यमिति किं करवाणि वः ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रच्छन्नं विदुरेणोक्तः श्रेय़स्त्वमिह पाण्डवान् |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रतिपादय़ विश्वासादिति किं करवाणि वः ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां रात्रावस्य पुरोचनः |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भवनस्य तव द्वारि प्रदास्यति हुताशनम् ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मात्रा सह प्रदग्धव्याः पाण्डवाः पुरुषर्षभाः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
इति व्यवसितं पार्थ धार्तराष्ट्रस्य मे श्रुतम् ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
किञ्चिच्च विदुरेणोक्तो म्लेच्छवाचासि पाण्डव |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वय़ा च तत्तथेत्युक्तमेतद्विश्वासकारणम् ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
उवाच तं सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिजानामि सौम्य त्वां सुहृदं विदुरस्य वै ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
शुचिमाप्तं प्रिय़ं चैव सदा च दृढभक्तिकम् |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न विद्यते कवेः किञ्चिदभिज्ञानप्रय़ोजनम् ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यथा नः स तथा नस्त्वं निर्विशेषा वय़ं त्वय़ि |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भवतः स्म यथा तस्य पालय़ास्मान्यथा कविः ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इदं शरणमाग्नेय़ं मदर्थमिति मे मतिः |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुरोचनेन विहितं धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स पापः कोशवांश्चैव ससहाय़श्च दुर्मतिः |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अस्मानपि च दुष्टात्मा नित्यकालं प्रवाधते ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स भवान्मोक्षय़त्वस्मान्यत्नेनास्माद्धुताशनात् |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अस्मास्विह हि दग्धेषु सकामः स्यात्सुय़ोधनः ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
समृद्धमाय़ुधागारमिदं तस्य दुरात्मनः |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वप्रान्ते निष्प्रतीकारमाश्लिष्येदं कृतं महत् ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इदं तदशुभं नूनं तस्य कर्म चिकीर्षितम् |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रागेव विदुरो वेद तेनास्मानन्ववोधय़त् ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सेय़मापदनुप्राप्ता क्षत्ता यां दृष्टवान्पुरा |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुरोचनस्याविदितानस्मांस्त्वं विप्रमोचय़ ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स तथेति प्रतिश्रुत्य खनको यत्नमास्थितः |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
परिखामुत्किरन्नाम चकार सुमहद्विलम् ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
चक्रे च वेश्मनस्तस्य मध्ये नातिमहन्मुखम् |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कपाटय़ुक्तमज्ञातं समं भूम्या च भारत ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पुरोचनभय़ाच्चैव व्यदधात्संवृतं मुखम् |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
स तत्र च गृहद्वारि वसत्यशुभधीः सदा ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तत्र ते साय़ुधाः सर्वे वसन्ति स्म क्षपां नृप |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दिवा चरन्ति मृगय़ां पाण्डवेय़ा वनाद्वनम् ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
विश्वस्तवदविश्वस्ता वञ्चय़न्तः पुरोचनम् |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
अतुष्टास्तुष्टवद्राजन्नूषुः परमदुःखिताः ||
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न चैनानन्ववुध्यन्त नरा नगरवासिनः |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्यत्र विदुरामात्यात्तस्मात्खनकसत्तमात् ||
२१ ख