वासुदेव उवाच:
महादेवादृते सौम्य सत्यमेतद्व्रवीमि ते ||
९४ ख
वासुदेव उवाच:
पशुपतिवचनाद्भवामि सद्यः; कृमिरथ वा तरुरप्यनेकशाखः |
९५ क
वासुदेव उवाच:
अपशुपतिवरप्रसादजा मे; त्रिभुवनराज्यविभूतिरप्यनिष्टा ||
९५ ख
वासुदेव उवाच:
अपि कीटः पतङ्गो वा भवेय़ं शङ्कराज्ञय़ा |
९६ क
वासुदेव उवाच:
न तु शक्र त्वय़ा दत्तं त्रैलोक्यमपि कामय़े ||
९६ ख
वासुदेव उवाच:
यावच्छशाङ्कशकलामलवद्धमौलि; र्न प्रीय़ते पशुपतिर्भगवान्ममेशः |
९७ क
वासुदेव उवाच:
तावज्जरामरणजन्मशताभिघातै; र्दुःखानि देहविहितानि समुद्वहामि ||
९७ ख
वासुदेव उवाच:
दिवसकरशशाङ्कवह्निदीप्तं; त्रिभुवनसारमपारमाद्यमेकम् |
९८ क
वासुदेव उवाच:
अजरममरमप्रसाद्य रुद्रं; जगति पुमानिह को लभेत शान्तिम् ||
९८ ख
शक्र उवाच:
कः पुनस्तव हेतुर्वै ईशे कारणकारणे |
९९ क
शक्र उवाच:
येन देवादृतेऽन्यस्मात्प्रसादं नाभिकाङ्क्षसि ||
९९ ख
उपमन्युरु उवाच:
हेतुभिर्वा किमन्यैस्ते ईशः कारणकारणम् |
१०० क
उपमन्युरु उवाच:
न शुश्रुम यदन्यस्य लिङ्गमभ्यर्च्यते सुरैः ||
१०० ख
उपमन्युरु उवाच:
कस्यान्यस्य सुरैः सर्वैर्लिङ्गं मुक्त्वा महेश्वरम् |
१०१ क
उपमन्युरु उवाच:
अर्च्यतेऽर्चितपूर्वं वा व्रूहि यद्यस्ति ते श्रुतिः ||
१०१ ख
उपमन्युरु उवाच:
यस्य व्रह्मा च विष्णुश्च त्वं चापि सह दैवतैः |
१०२ क
उपमन्युरु उवाच:
अर्चय़ध्वं सदा लिङ्गं तस्माच्छ्रेष्ठतमो हि सः ||
१०२ ख
उपमन्युरु उवाच:
तस्माद्वरमहं काङ्क्षे निधनं वापि कौशिक |
१०३ क
उपमन्युरु उवाच:
गच्छ वा तिष्ठ वा शक्र यथेष्टं वलसूदन ||
१०३ ख
उपमन्युरु उवाच:
काममेष वरो मेऽस्तु शापो वापि महेश्वरात् |
१०४ क
उपमन्युरु उवाच:
न चान्यां देवतां काङ्क्षे सर्वकामफलान्यपि ||
१०४ ख
उपमन्युरु उवाच:
एवमुक्त्वा तु देवेन्द्रं दुःखादाकुलितेन्द्रिय़ः |
१०५ क
उपमन्युरु उवाच:
न प्रसीदति मे रुद्रः किमेतदिति चिन्तय़न् |
१०५ ख
उपमन्युरु उवाच:
अथापश्यं क्षणेनैव तमेवैरावतं पुनः ||
१०५ ग
उपमन्युरु उवाच:
हंसकुन्देन्दुसदृशं मृणालकुमुदप्रभम् |
१०६ क
उपमन्युरु उवाच:
वृषरूपधरं साक्षात्क्षीरोदमिव सागरम् ||
१०६ ख
उपमन्युरु उवाच:
कृष्णपुच्छं महाकाय़ं मधुपिङ्गललोचनम् |
१०७ क
उपमन्युरु उवाच:
जाम्वूनदेन दाम्ना च सर्वतः समलङ्कृतम् ||
१०७ ख
उपमन्युरु उवाच:
रक्ताक्षं सुमहानासं सुकर्णं सुकटीतटम् |
१०८ क
उपमन्युरु उवाच:
सुपार्श्वं विपुलस्कन्धं सुरूपं चारुदर्शनम् ||
१०८ ख
उपमन्युरु उवाच:
ककुदं तस्य चाभाति स्कन्धमापूर्य विष्ठितम् |
१०९ क
उपमन्युरु उवाच:
तुषारगिरिकूटाभं सिताभ्रशिखरोपमम् ||
१०९ ख
उपमन्युरु उवाच:
तमास्थितश्च भगवान्देवदेवः सहोमय़ा |
११० क
उपमन्युरु उवाच:
अशोभत महादेवः पौर्णमास्यामिवोडुराट् ||
११० ख
उपमन्युरु उवाच:
तस्य तेजोभवो वह्निः समेघः स्तनय़ित्नुमान् |
१११ क
उपमन्युरु उवाच:
सहस्रमिव सूर्याणां सर्वमावृत्य तिष्ठति ||
१११ ख
उपमन्युरु उवाच:
ईश्वरः सुमहातेजाः संवर्तक इवानलः |
११२ क
उपमन्युरु उवाच:
युगान्ते सर्वभूतानि दिधक्षुरिव चोद्यतः ||
११२ ख
उपमन्युरु उवाच:
तेजसा तु तदा व्याप्ते दुर्निरीक्ष्ये समन्ततः |
११३ क
उपमन्युरु उवाच:
पुनरुद्विग्नहृदय़ः किमेतदिति चिन्तय़म् ||
११३ ख
उपमन्युरु उवाच:
मुहूर्तमिव तत्तेजो व्याप्य सर्वा दिशो दश |
११४ क
उपमन्युरु उवाच:
प्रशान्तं च क्षणेनैव देवदेवस्य माय़या ||
११४ ख
उपमन्युरु उवाच:
अथापश्यं स्थितं स्थाणुं भगवन्तं महेश्वरम् |
११५ क
उपमन्युरु उवाच:
सौरभेय़गतं सौम्यं विधूममिव पावकम् |
११५ ख
उपमन्युरु उवाच:
सहितं चारुसर्वाङ्ग्या पार्वत्या परमेश्वरम् ||
११५ ग
उपमन्युरु उवाच:
नीलकण्ठं महात्मानमसक्तं तेजसां निधिम् |
११६ क
उपमन्युरु उवाच:
अष्टादशभुजं स्थाणुं सर्वाभरणभूषितम् ||
११६ ख
उपमन्युरु उवाच:
शुक्लाम्वरधरं देवं शुक्लमाल्यानुलेपनम् |
११७ क
उपमन्युरु उवाच:
शुक्लध्वजमनाधृष्यं शुक्लय़ज्ञोपवीतिनम् ||
११७ ख
उपमन्युरु उवाच:
गाय़द्भिर्नृत्यमानैश्च उत्पतद्भिरितस्ततः |
११८ क
उपमन्युरु उवाच:
वृतं पारिषदैर्दिव्यैरात्मतुल्यपराक्रमैः ||
११८ ख
उपमन्युरु उवाच:
वालेन्दुमुकुटं पाण्डुं शरच्चन्द्रमिवोदितम् |
११९ क
उपमन्युरु उवाच:
त्रिभिर्नेत्रैः कृतोद्द्योतं त्रिभिः सूर्यैरिवोदितैः ||
११९ ख
उपमन्युरु उवाच:
अशोभत च देवस्य माला गात्रे सितप्रभे |
१२० क
उपमन्युरु उवाच:
जातरूपमय़ैः पद्मैर्ग्रथिता रत्नभूषिता ||
१२० ख
उपमन्युरु उवाच:
मूर्तिमन्ति तथास्त्राणि सर्वतेजोमय़ानि च |
१२१ क
उपमन्युरु उवाच:
मय़ा दृष्टानि गोविन्द भवस्यामिततेजसः ||
१२१ ख
उपमन्युरु उवाच:
इन्द्राय़ुधसहस्राभं धनुस्तस्य महात्मनः |
१२२ क
उपमन्युरु उवाच:
पिनाकमिति विख्यातं स च वै पन्नगो महान् ||
१२२ ख
उपमन्युरु उवाच:
सप्तशीर्षो महाकाय़स्तीक्ष्णदंष्ट्रो विषोल्वणः |
१२३ क
उपमन्युरु उवाच:
ज्यावेष्टितमहाग्रीवः स्थितः पुरुषविग्रहः ||
१२३ ख
उपमन्युरु उवाच:
शरश्च सूर्यसङ्काशः कालानलसमद्युतिः |
१२४ क
उपमन्युरु उवाच:
यत्तदस्त्रं महाघोरं दिव्यं पाशुपतं महत् ||
१२४ ख
उपमन्युरु उवाच:
अद्वितीय़मनिर्देश्यं सर्वभूतभय़ावहम् |
१२५ क
उपमन्युरु उवाच:
सस्फुलिङ्गं महाकाय़ं विसृजन्तमिवानलम् ||
१२५ ख
उपमन्युरु उवाच:
एकपादं महादंष्ट्रं सहस्रशिरसोदरम् |
१२६ क
उपमन्युरु उवाच:
सहस्रभुजजिह्वाक्षमुद्गिरन्तमिवानलम् ||
१२६ ख
उपमन्युरु उवाच:
व्राह्मान्नाराय़णादैन्द्रादाग्नेय़ादपि वारुणात् |
१२७ क
उपमन्युरु उवाच:
यद्विशिष्टं महावाहो सर्वशस्त्रविघातनम् ||
१२७ ख
उपमन्युरु उवाच:
येन तत्त्रिपुरं दग्ध्वा क्षणाद्भस्मीकृतं पुरा |
१२८ क
उपमन्युरु उवाच:
शरेणैकेन गोविन्द महादेवेन लीलय़ा ||
१२८ ख
उपमन्युरु उवाच:
निर्ददाह जगत्कृत्स्नं त्रैलोक्यं सचराचरम् |
१२९ क
उपमन्युरु उवाच:
महेश्वरभुजोत्सृष्टं निमेषार्धान्न संशय़ः ||
१२९ ख
उपमन्युरु उवाच:
नावध्यो यस्य लोकेऽस्मिन्व्रह्मविष्णुसुरेष्वपि |
१३० क
उपमन्युरु उवाच:
तदहं दृष्टवांस्तात आश्चर्याद्भुतमुत्तमम् ||
१३० ख
उपमन्युरु उवाच:
गुह्यमस्त्रं परं चापि तत्तुल्याधिकमेव वा |
१३१ क
उपमन्युरु उवाच:
यत्तच्छूलमिति ख्यातं सर्वलोकेषु शूलिनः ||
१३१ ख
उपमन्युरु उवाच:
दारय़ेद्यन्महीं कृत्स्नां शोषय़ेद्वा महोदधिम् |
१३२ क
उपमन्युरु उवाच:
संहरेद्वा जगत्कृत्स्नं विसृष्टं शूलपाणिना ||
१३२ ख
उपमन्युरु उवाच:
यौवनाश्वो हतो येन मान्धाता सवलः पुरा |
१३३ क
उपमन्युरु उवाच:
चक्रवर्ती महातेजास्त्रिलोकविजय़ी नृपः ||
१३३ ख
उपमन्युरु उवाच:
महावलो महावीर्यः शक्रतुल्यपराक्रमः |
१३४ क
उपमन्युरु उवाच:
करस्थेनैव गोविन्द लवणस्येह रक्षसः ||
१३४ ख
उपमन्युरु उवाच:
तच्छूलमतितीक्ष्णाग्रं सुभीमं लोमहर्षणम् |
१३५ क
उपमन्युरु उवाच:
त्रिशिखां भ्रुकुटीं कृत्वा तर्जमानमिव स्थितम् ||
१३५ ख
उपमन्युरु उवाच:
विधूमं सार्चिषं कृष्णं कालसूर्यमिवोदितम् |
१३६ क
उपमन्युरु उवाच:
सर्पहस्तमनिर्देश्यं पाशहस्तमिवान्तकम् |
१३६ ख
उपमन्युरु उवाच:
दृष्टवानस्मि गोविन्द तदस्त्रं रुद्रसंनिधौ ||
१३६ ग
उपमन्युरु उवाच:
परशुस्तीक्ष्णधारश्च दत्तो रामस्य यः पुरा |
१३७ क
उपमन्युरु उवाच:
महादेवेन तुष्टेन क्षत्रिय़ाणां क्षय़ङ्करः |
१३७ ख
उपमन्युरु उवाच:
कार्तवीर्यो हतो येन चक्रवर्ती महामृधे ||
१३७ ग
उपमन्युरु उवाच:
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवी येन निःक्षत्रिय़ा कृता |
१३८ क
उपमन्युरु उवाच:
जामदग्न्येन गोविन्द रामेणाक्लिष्टकर्मणा ||
१३८ ख
उपमन्युरु उवाच:
दीप्तधारः सुरौद्रास्यः सर्पकण्ठाग्रवेष्टितः |
१३९ क
उपमन्युरु उवाच:
अभवच्छूलिनोऽभ्याशे दीप्तवह्निशिखोपमः ||
१३९ ख
उपमन्युरु उवाच:
असङ्ख्येय़ानि चास्त्राणि तस्य दिव्यानि धीमतः |
१४० क
उपमन्युरु उवाच:
प्राधान्यतो मय़ैतानि कीर्तितानि तवानघ ||
१४० ख
उपमन्युरु उवाच:
सव्यदेशे तु देवस्य व्रह्मा लोकपितामहः |
१४१ क
उपमन्युरु उवाच:
दिव्यं विमानमास्थाय़ हंसय़ुक्तं मनोजवम् ||
१४१ ख
उपमन्युरु उवाच:
वामपार्श्वगतश्चैव तथा नाराय़णः स्थितः |
१४२ क