उपमन्युरु उवाच:
वैनतेय़ं समास्थाय़ शङ्खचक्रगदाधरः ||
१४२ ख
उपमन्युरु उवाच:
स्कन्दो मय़ूरमास्थाय़ स्थितो देव्याः समीपतः |
१४३ क
उपमन्युरु उवाच:
शक्तिं कण्ठे समादाय़ द्वितीय़ इव पावकः ||
१४३ ख
उपमन्युरु उवाच:
पुरस्ताच्चैव देवस्य नन्दिं पश्याम्यवस्थितम् |
१४४ क
उपमन्युरु उवाच:
शूलं विष्टभ्य तिष्ठन्तं द्वितीय़मिव शङ्करम् ||
१४४ ख
उपमन्युरु उवाच:
स्वाय़म्भुवाद्या मनवो भृग्वाद्या ऋषय़स्तथा |
१४५ क
उपमन्युरु उवाच:
शक्राद्या देवताश्चैव सर्व एव समभ्ययुः ||
१४५ ख
उपमन्युरु उवाच:
तेऽभिवाद्य महात्मानं परिवार्य समन्ततः |
१४६ क
उपमन्युरु उवाच:
अस्तुवन्विविधैः स्तोत्रैर्महादेवं सुरास्तदा ||
१४६ ख
उपमन्युरु उवाच:
व्रह्मा भवं तदा स्तुन्वन्रथन्तरमुदीरय़न् |
१४७ क
उपमन्युरु उवाच:
ज्येष्ठसाम्ना च देवेशं जगौ नाराय़णस्तदा |
१४७ ख
उपमन्युरु उवाच:
गृणञ्शक्रः परं व्रह्म शतरुद्रीय़मुत्तमम् ||
१४७ ग
उपमन्युरु उवाच:
व्रह्मा नाराय़णश्चैव देवराजश्च कौशिकः |
१४८ क
उपमन्युरु उवाच:
अशोभन्त महात्मानस्त्रय़स्त्रय़ इवाग्नय़ः ||
१४८ ख
उपमन्युरु उवाच:
तेषां मध्यगतो देवो रराज भगवाञ्शिवः |
१४९ क
उपमन्युरु उवाच:
शरद्घनविनिर्मुक्तः परिविष्ट इवांशुमान् |
१४९ ख
उपमन्युरु उवाच:
ततोऽहमस्तुवं देवं स्तवेनानेन सुव्रतम् ||
१४९ ग
उपमन्युरु उवाच:
नमो देवाधिदेवाय़ महादेवाय़ वै नमः |
१५० क
उपमन्युरु उवाच:
शक्राय़ शक्ररूपाय़ शक्रवेषधराय़ च ||
१५० ख
उपमन्युरु उवाच:
नमस्ते वज्रहस्ताय़ पिङ्गलाय़ारुणाय़ च |
१५१ क
उपमन्युरु उवाच:
पिनाकपाणय़े नित्यं खड्गशूलधराय़ च ||
१५१ ख
उपमन्युरु उवाच:
नमस्ते कृष्णवासाय़ कृष्णकुञ्चितमूर्धजे |
१५२ क
उपमन्युरु उवाच:
कृष्णाजिनोत्तरीय़ाय़ कृष्णाष्टमिरताय़ च ||
१५२ ख
उपमन्युरु उवाच:
शुक्लवर्णाय़ शुक्लाय़ शुक्लाम्वरधराय़ च |
१५३ क
उपमन्युरु उवाच:
शुक्लभस्मावलिप्ताय़ शुक्लकर्मरताय़ च ||
१५३ ख
उपमन्युरु उवाच:
त्वं व्रह्मा सर्वदेवानां रुद्राणां नीललोहितः |
१५४ क
उपमन्युरु उवाच:
आत्मा च सर्वभूतानां साङ्ख्ये पुरुष उच्यसे ||
१५४ ख
उपमन्युरु उवाच:
ऋषभस्त्वं पवित्राणां योगिनां निष्कलः शिवः |
१५५ क
उपमन्युरु उवाच:
आश्रमाणां गृहस्थस्त्वमीश्वराणां महेश्वरः |
१५५ ख
उपमन्युरु उवाच:
कुवेरः सर्वय़क्षाणां क्रतूनां विष्णुरुच्यसे ||
१५५ ग
उपमन्युरु उवाच:
पर्वतानां महामेरुर्नक्षत्राणां च चन्द्रमाः |
१५६ क
उपमन्युरु उवाच:
वसिष्ठस्त्वमृषीणां च ग्रहाणां सूर्य उच्यसे ||
१५६ ख
उपमन्युरु उवाच:
आरण्यानां पशूनां च सिंहस्त्वं परमेश्वरः |
१५७ क
उपमन्युरु उवाच:
ग्राम्याणां गोवृषश्चासि भगवाँल्लोकपूजितः ||
१५७ ख
उपमन्युरु उवाच:
आदित्यानां भवान्विष्णुर्वसूनां चैव पावकः |
१५८ क
उपमन्युरु उवाच:
पक्षिणां वैनतेय़श्च अनन्तो भुजगेषु च ||
१५८ ख
उपमन्युरु उवाच:
सामवेदश्च वेदानां यजुषां शतरुद्रिय़म् |
१५९ क
उपमन्युरु उवाच:
सनत्कुमारो योगीनां साङ्ख्यानां कपिलो ह्यसि ||
१५९ ख
उपमन्युरु उवाच:
शक्रोऽसि मरुतां देव पितॄणां धर्मराडसि |
१६० क
उपमन्युरु उवाच:
व्रह्मलोकश्च लोकानां गतीनां मोक्ष उच्यसे ||
१६० ख
उपमन्युरु उवाच:
क्षीरोदः सागराणां च शैलानां हिमवान्गिरिः |
१६१ क
उपमन्युरु उवाच:
वर्णानां व्राह्मणश्चासि विप्राणां दीक्षितो द्विजः |
१६१ ख
उपमन्युरु उवाच:
आदिस्त्वमसि लोकानां संहर्ता काल एव च ||
१६१ ग
उपमन्युरु उवाच:
यच्चान्यदपि लोकेषु सत्त्वं तेजोधिकं स्मृतम् |
१६२ क
उपमन्युरु उवाच:
तत्सर्वं भगवानेव इति मे निश्चिता मतिः ||
१६२ ख
उपमन्युरु उवाच:
नमस्ते भगवन्देव नमस्ते भक्तवत्सल |
१६३ क
उपमन्युरु उवाच:
योगेश्वर नमस्तेऽस्तु नमस्ते विश्वसम्भव ||
१६३ ख
उपमन्युरु उवाच:
प्रसीद मम भक्तस्य दीनस्य कृपणस्य च |
१६४ क
उपमन्युरु उवाच:
अनैश्वर्येण युक्तस्य गतिर्भव सनातन ||
१६४ ख
उपमन्युरु उवाच:
यं चापराधं कृतवानज्ञानात्परमेश्वर |
१६५ क
उपमन्युरु उवाच:
मद्भक्त इति देवेश तत्सर्वं क्षन्तुमर्हसि ||
१६५ ख
उपमन्युरु उवाच:
मोहितश्चास्मि देवेश तुभ्यं रूपविपर्ययात् |
१६६ क
उपमन्युरु उवाच:
तेन नार्घ्यं मय़ा दत्तं पाद्यं चापि सुरेश्वर ||
१६६ ख
उपमन्युरु उवाच:
एवं स्तुत्वाहमीशानं पाद्यमर्घ्यं च भक्तितः |
१६७ क
उपमन्युरु उवाच:
कृताञ्जलिपुटो भूत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदय़म् ||
१६७ ख
उपमन्युरु उवाच:
ततः शीताम्वुसंय़ुक्ता दिव्यगन्धसमन्विता |
१६८ क
उपमन्युरु उवाच:
पुष्पवृष्टिः शुभा तात पपात मम मूर्धनि ||
१६८ ख
उपमन्युरु उवाच:
दुन्दुभिश्च ततो दिव्यस्ताडितो देवकिङ्करैः |
१६९ क
उपमन्युरु उवाच:
ववौ च मारुतः पुण्यः शुचिगन्धः सुखावहः ||
१६९ ख
उपमन्युरु उवाच:
ततः प्रीतो महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः |
१७० क
उपमन्युरु उवाच:
अव्रवीत्त्रिदशांस्तत्र हर्षय़न्निव मां तदा ||
१७० ख
उपमन्युरु उवाच:
पश्यध्वं त्रिदशाः सर्वे उपमन्योर्महात्मनः |
१७१ क
उपमन्युरु उवाच:
मय़ि भक्तिं परां दिव्यामेकभावादवस्थिताम् ||
१७१ ख
उपमन्युरु उवाच:
एवमुक्तास्ततः कृष्ण सुरास्ते शूलपाणिना |
१७२ क
उपमन्युरु उवाच:
ऊचुः प्राञ्जलय़ः सर्वे नमस्कृत्वा वृषध्वजम् ||
१७२ ख
उपमन्युरु उवाच:
भगवन्देवदेवेश लोकनाथ जगत्पते |
१७३ क
उपमन्युरु उवाच:
लभतां सर्वकामेभ्यः फलं त्वत्तो द्विजोत्तमः ||
१७३ ख
उपमन्युरु उवाच:
एवमुक्तस्ततः शर्वः सुरैर्व्रह्मादिभिस्तथा |
१७४ क
उपमन्युरु उवाच:
आह मां भगवानीशः प्रहसन्निव शङ्करः ||
१७४ ख
उपमन्युरु उवाच:
वत्सोपमन्यो प्रीतोऽस्मि पश्य मां मुनिपुङ्गव |
१७५ क
उपमन्युरु उवाच:
दृढभक्तोऽसि विप्रर्षे मय़ा जिज्ञासितो ह्यसि ||
१७५ ख
उपमन्युरु उवाच:
अनय़ा चैव भक्त्या ते अत्यर्थं प्रीतिमानहम् |
१७६ क
उपमन्युरु उवाच:
तस्मात्सर्वान्ददाम्यद्य कामांस्तव यथेप्शितान् ||
१७६ ख
उपमन्युरु उवाच:
एवमुक्तस्य चैवाथ महादेवेन मे विभो |
१७७ क
उपमन्युरु उवाच:
हर्षादश्रूण्यवर्तन्त लोमहर्षश्च जाय़ते ||
१७७ ख
उपमन्युरु उवाच:
अव्रुवं च तदा देवं हर्षगद्गदय़ा गिरा |
१७८ क
उपमन्युरु उवाच:
जानुभ्यामवनिं गत्वा प्रणम्य च पुनः पुनः ||
१७८ ख
उपमन्युरु उवाच:
अद्य जातो ह्यहं देव अद्य मे सफलं तपः |
१७९ क
उपमन्युरु उवाच:
यन्मे साक्षान्महादेवः प्रसन्नस्तिष्ठतेऽग्रतः ||
१७९ ख
उपमन्युरु उवाच:
यं न पश्यन्ति चाराध्य देवा ह्यमितविक्रमम् |
१८० क
उपमन्युरु उवाच:
तमहं दृष्टवान्देवं कोऽन्यो धन्यतरो मय़ा ||
१८० ख
उपमन्युरु उवाच:
एवं ध्याय़न्ति विद्वांसः परं तत्त्वं सनातनम् |
१८१ क
उपमन्युरु उवाच:
षड्विंशकमिति ख्यातं यत्परात्परमक्षरम् ||
१८१ ख
उपमन्युरु उवाच:
स एष भगवान्देवः सर्वतत्त्वादिरव्ययः |
१८२ क
उपमन्युरु उवाच:
सर्वतत्त्वविधानज्ञः प्रधानपुरुषेश्वरः ||
१८२ ख
उपमन्युरु उवाच:
योऽसृजद्दक्षिणादङ्गाद्व्रह्माणं लोकसम्भवम् |
१८३ क
उपमन्युरु उवाच:
वामपार्श्वात्तथा विष्णुं लोकरक्षार्थमीश्वरः |
१८३ ख
उपमन्युरु उवाच:
युगान्ते चैव सम्प्राप्ते रुद्रमङ्गात्सृजत्प्रभुः ||
१८३ ग
उपमन्युरु उवाच:
स रुद्रः संहरन्कृत्स्नं जगत्स्थावरजङ्गमम् |
१८४ क
उपमन्युरु उवाच:
कालो भूत्वा महातेजाः संवर्तक इवानलः ||
१८४ ख
उपमन्युरु उवाच:
एष देवो महादेवो जगत्सृष्ट्वा चराचरम् |
१८५ क
उपमन्युरु उवाच:
कल्पान्ते चैव सर्वेषां स्मृतिमाक्षिप्य तिष्ठति ||
१८५ ख
उपमन्युरु उवाच:
सर्वगः सर्वभूतात्मा सर्वभूतभवोद्भवः |
१८६ क
उपमन्युरु उवाच:
आस्ते सर्वगतो नित्यमदृश्यः सर्वदैवतैः ||
१८६ ख
उपमन्युरु उवाच:
यदि देय़ो वरो मह्यं यदि तुष्टश्च मे प्रभुः |
१८७ क
उपमन्युरु उवाच:
भक्तिर्भवतु मे नित्यं शाश्वती त्वय़ि शङ्कर ||
१८७ ख
उपमन्युरु उवाच:
अतीतानागतं चैव वर्तमानं च यद्विभो |
१८८ क
उपमन्युरु उवाच:
जानीय़ामिति मे वुद्धिस्त्वत्प्रसादात्सुरोत्तम ||
१८८ ख
उपमन्युरु उवाच:
क्षीरोदनं च भुञ्जीय़ामक्षय़ं सह वान्धवैः |
१८९ क
उपमन्युरु उवाच:
आश्रमे च सदा मह्यं सांनिध्यं परमस्तु ते ||
१८९ ख