chevron_left अनुशासन पर्व अध्याय १४०
भीष्म उवाच:
इत्युक्तः स तदा तूष्णीमभूद्वाय़ुस्ततोऽव्रवीत् |
१ क
भीष्म उवाच:
शृणु राजन्नगस्त्यस्य माहात्म्यं व्राह्मणस्य ह ||
१ ख
भीष्म उवाच:
असुरैर्निर्जिता देवा निरुत्साहाश्च ते कृताः |
२ क
भीष्म उवाच:
यज्ञाश्चैषां हृताः सर्वे पितृभ्यश्च स्वधा तथा ||
२ ख
भीष्म उवाच:
कर्मेज्या मानवानां च दानवैर्हैहय़र्षभ |
३ क
भीष्म उवाच:
भ्रष्टैश्वर्यास्ततो देवाश्चेरुः पृथ्वीमिति श्रुतिः ||
३ ख
भीष्म उवाच:
ततः कदाचित्ते राजन्दीप्तमादित्यवर्चसम् |
४ क
भीष्म उवाच:
ददृशुस्तेजसा युक्तमगस्त्यं विपुलव्रतम् ||
४ ख
भीष्म उवाच:
अभिवाद्य च तं देवा दृष्ट्वा च यशसा वृतम् |
५ क
भीष्म उवाच:
इदमूचुर्महात्मानं वाक्यं काले जनाधिप ||
५ ख
भीष्म उवाच:
दानवैर्युधि भग्नाः स्म तथैश्वर्याच्च भ्रंशिताः |
६ क
भीष्म उवाच:
तदस्मान्नो भय़ात्तीव्रात्त्राहि त्वं मुनिपुङ्गव ||
६ ख
भीष्म उवाच:
इत्युक्तः स तदा देवैरगस्त्यः कुपितोऽभवत् |
७ क
भीष्म उवाच:
प्रजज्वाल च तेजस्वी कालाग्निरिव सङ्क्षय़े ||
७ ख
भीष्म उवाच:
तेन दीप्तांशुजालेन निर्दग्धा दानवास्तदा |
८ क
भीष्म उवाच:
अन्तरिक्षान्महाराज न्यपतन्त सहस्रशः ||
८ ख
भीष्म उवाच:
दह्यमानास्तु ते दैत्यास्तस्यागस्त्यस्य तेजसा |
९ क
भीष्म उवाच:
उभौ लोकौ परित्यज्य यय़ुः काष्ठां स्म दक्षिणाम् ||
९ ख
भीष्म उवाच:
वलिस्तु यजते यज्ञमश्वमेधं महीं गतः |
१० क
भीष्म उवाच:
येऽन्ये स्वस्था महीस्थाश्च ते न दग्धा महासुराः ||
१० ख
भीष्म उवाच:
ततो लोकाः पुनः प्राप्ताः सुरैः शान्तं च तद्रजः |
११ क
भीष्म उवाच:
अथैनमव्रुवन्देवा भूमिष्ठानसुराञ्जहि ||
११ ख
भीष्म उवाच:
इत्युक्त आह देवान्स न शक्नोमि महीगतान् |
१२ क
भीष्म उवाच:
दग्धुं तपो हि क्षीय़ेन्मे धक्ष्यामीति च पार्थिव ||
१२ ख
भीष्म उवाच:
एवं दग्धा भगवता दानवाः स्वेन तेजसा |
१३ क
भीष्म उवाच:
अगस्त्येन तदा राजंस्तपसा भावितात्मना ||
१३ ख
भीष्म उवाच:
ईदृशश्चाप्यगस्त्यो हि कथितस्ते मय़ानघ |
१४ क
भीष्म उवाच:
व्रवीम्यहं व्रूहि वा त्वमगस्त्यात्क्षत्रिय़ं वरम् ||
१४ ख
भीष्म उवाच:
इत्युक्तः स तदा तूष्णीमभूद्वाय़ुस्ततोऽव्रवीत् |
१५ क
भीष्म उवाच:
शृणु राजन्वसिष्ठस्य मुख्यं कर्म यशस्विनः ||
१५ ख
भीष्म उवाच:
आदित्याः सत्रमासन्त सरो वै मानसं प्रति |
१६ क
भीष्म उवाच:
वसिष्ठं मनसा गत्वा श्रुत्वा तत्रास्य गोचरम् ||
१६ ख
भीष्म उवाच:
यजमानांस्तु तान्दृष्ट्वा व्यग्रान्दीक्षानुकर्शितान् |
१७ क
भीष्म उवाच:
हन्तुमिच्छन्ति शैलाभाः खलिनो नाम दानवाः ||
१७ ख
भीष्म उवाच:
अदूरात्तु ततस्तेषां व्रह्मदत्तवरं सरः |
१८ क
भीष्म उवाच:
हता हता वै ते तत्र जीवन्त्याप्लुत्य दानवाः ||
१८ ख
भीष्म उवाच:
ते प्रगृह्य महाघोरान्पर्वतान्परिघान्द्रुमान् |
१९ क
भीष्म उवाच:
विक्षोभय़न्तः सलिलमुत्थिताः शतय़ोजनम् ||
१९ ख
भीष्म उवाच:
अभ्यद्रवन्त देवांस्ते सहस्राणि दशैव ह |
२० क
भीष्म उवाच:
ततस्तैरर्दिता देवाः शरणं वासवं यय़ुः ||
२० ख
भीष्म उवाच:
स च तैर्व्यथितः शक्रो वसिष्ठं शरणं यय़ौ |
२१ क
भीष्म उवाच:
ततोऽभय़ं ददौ तेभ्यो वसिष्ठो भगवानृषिः ||
२१ ख
भीष्म उवाच:
तथा तान्दुःखिताञ्जानन्नानृशंस्यपरो मुनिः |
२२ क
भीष्म उवाच:
अय़त्नेनादहत्सर्वान्खलिनः स्वेन तेजसा ||
२२ ख
भीष्म उवाच:
कैलासं प्रस्थितां चापि नदीं गङ्गां महातपाः |
२३ क
भीष्म उवाच:
आनय़त्तत्सरो दिव्यं तय़ा भिन्नं च तत्सरः ||
२३ ख
भीष्म उवाच:
सरो भिन्नं तय़ा नद्या सरय़ूः सा ततोऽभवत् |
२४ क
भीष्म उवाच:
हताश्च खलिनो यत्र स देशः खलिनोऽभवत् ||
२४ ख
भीष्म उवाच:
एवं सेन्द्रा वसिष्ठेन रक्षितास्त्रिदिवौकसः |
२५ क
भीष्म उवाच:
व्रह्मदत्तवराश्चैव हता दैत्या महात्मना ||
२५ ख
भीष्म उवाच:
एतत्कर्म वसिष्ठस्य कथितं ते मय़ानघ |
२६ क
भीष्म उवाच:
व्रवीम्यहं व्रूहि वा त्वं वसिष्ठात्क्षत्रिय़ं वरम् ||
२६ ख