जम्वुक उवाच:
स्थीय़तां यावदादित्यः किं वः क्रव्यादभाषितैः ||
१०० ख
जम्वुक उवाच:
यदि गृध्रस्य वाक्यानि तीव्राणि रभसानि च |
१०१ क
जम्वुक उवाच:
गृह्णीत मोहितात्मानः सुतो वो न भविष्यति ||
१०१ ख
भीष्म उवाच:
गृध्रोऽनस्तमिते त्वाह गतेऽस्तमिति जम्वुकः |
१०२ क
भीष्म उवाच:
मृतस्य तं परिजनमूचतुस्तौ क्षुधान्वितौ ||
१०२ ख
भीष्म उवाच:
स्वकार्यदक्षिणौ राजन्गृध्रो जम्वुक एव च |
१०३ क
भीष्म उवाच:
क्षुत्पिपासापरिश्रान्तौ शास्त्रमालम्व्य जल्पतः ||
१०३ ख
भीष्म उवाच:
तय़ोर्विज्ञानविदुषोर्द्वय़ोर्जम्वुकपत्रिणोः |
१०४ क
भीष्म उवाच:
वाक्यैरमृतकल्पैर्हि प्रातिष्ठन्त व्रजन्ति च ||
१०४ ख
भीष्म उवाच:
शोकदैन्यसमाविष्टा रुदन्तस्तस्थिरे तदा |
१०५ क
भीष्म उवाच:
स्वकार्यकुशलाभ्यां ते सम्भ्राम्यन्ते ह नैपुणात् ||
१०५ ख
भीष्म उवाच:
तथा तय़ोर्विवदतोर्विज्ञानविदुषोर्द्वय़ोः |
१०६ क
भीष्म उवाच:
वान्धवानां स्थितानां च उपातिष्ठत शङ्करः ||
१०६ ख
भीष्म उवाच:
ततस्तानाह मनुजान्वरदोऽस्मीति शूलभृत् |
१०७ क
भीष्म उवाच:
ते प्रत्यूचुरिदं वाक्यं दुःखिताः प्रणताः स्थिताः ||
१०७ ख
भीष्म उवाच:
एकपुत्रविहीनानां सर्वेषां जीवितार्थिनाम् |
१०८ क
भीष्म उवाच:
पुत्रस्य नो जीवदानाज्जीवितं दातुमर्हसि ||
१०८ ख
भीष्म उवाच:
एवमुक्तः स भगवान्वारिपूर्णेन पाणिना |
१०९ क
भीष्म उवाच:
जीवं तस्मै कुमाराय़ प्रादाद्वर्षशताय़ वै ||
१०९ ख
भीष्म उवाच:
तथा गोमाय़ुगृध्राभ्यामददत्क्षुद्विनाशनम् |
११० क
भीष्म उवाच:
वरं पिनाकी भगवान्सर्वभूतहिते रतः ||
११० ख
भीष्म उवाच:
ततः प्रणम्य तं देवं श्रेय़ोहर्षसमन्विताः |
१११ क
भीष्म उवाच:
कृतकृत्याः सुखं हृष्टाः प्रातिष्ठन्त तदा विभो ||
१११ ख
भीष्म उवाच:
अनिर्वेदेन दीर्घेण निश्चय़ेन ध्रुवेण च |
११२ क
भीष्म उवाच:
देवदेवप्रसादाच्च क्षिप्रं फलमवाप्यते ||
११२ ख
भीष्म उवाच:
पश्य देवस्य संय़ोगं वान्धवानां च निश्चय़म् |
११३ क
भीष्म उवाच:
कृपणानां हि रुदतां कृतमश्रुप्रमार्जनम् ||
११३ ख
भीष्म उवाच:
पश्य चाल्पेन कालेन निश्चय़ान्वेषणेन च |
११४ क
भीष्म उवाच:
प्रसादं शङ्करात्प्राप्य दुःखिताः सुखमाप्नुवन् ||
११४ ख
भीष्म उवाच:
ते विस्मिताः प्रहृष्टाश्च पुत्रसञ्जीवनात्पुनः |
११५ क
भीष्म उवाच:
वभूवुर्भरतश्रेष्ठ प्रसादाच्छङ्करस्य वै ||
११५ ख
भीष्म उवाच:
ततस्ते त्वरिता राजञ्श्रुत्वा शोकमघोद्भवम् |
११६ क
भीष्म उवाच:
विविशुः पुत्रमादाय़ नगरं हृष्टमानसाः |
११६ ख
भीष्म उवाच:
एषा वुद्धिः समस्तानां चातुर्वर्ण्ये निदर्शिता ||
११६ ग
भीष्म उवाच:
धर्मार्थमोक्षसंय़ुक्तमितिहासमिमं शुभम् |
११७ क
भीष्म उवाच:
श्रुत्वा मनुष्यः सततमिह प्रेत्य च मोदते ||
११७ ख