वैशम्पाय़न उवाच:
पशूनां वृषणं छित्त्वा ततो भिन्दन्ति नस्तकान् |
५१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कृषन्ति वहवो भारान्वध्नन्ति दमय़न्ति च ||
५१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवं पर्याकुले लोके विपथे जर्जरीकृते |
५२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तैस्तैर्न्याय़ैर्महाराज पुराणं धर्ममाचर ||
५२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यज देहि प्रजा रक्ष धर्मं समनुपालय़ |
५३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अमित्राञ्जहि कौन्तेय़ मित्राणि परिपालय़ ||
५३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मा च ते निघ्नतः शत्रून्मन्युर्भवतु भारत |
५४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न तत्र किल्विषं किञ्चित्कर्तुर्भवति भारत ||
५४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
आतताय़ी हि यो हन्यादातताय़िनमागतम् |
५५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न तेन भ्रूणहा स स्यान्मन्युस्तं मन्युमृच्छति ||
५५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अवध्यः सर्वभूतानामन्तरात्मा न संशय़ः |
५६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अवध्ये चात्मनि कथं वध्यो भवति केनचित् ||
५६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यथा हि पुरुषः शालां पुनः सम्प्रविशेन्नवाम् |
५७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
एवं जीवः शरीराणि तानि तानि प्रपद्यते ||
५७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
देहान्पुराणानुत्सृज्य नवान्सम्प्रतिपद्यते |
५८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
एवं मृत्युमुखं प्राहुर्ये जनास्तत्त्वदर्शिनः ||
५८ ख