वैशम्पाय़न उवाच:
शिरः काय़ेन सन्धाय़ प्रेक्षमाणा विचेतसः |
५१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अपश्यन्त्यो परं तत्र नेदमस्येति दुःखिताः ||
५१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वाहूरुचरणानन्यान्विशिखोन्मथितान्पृथक् |
५२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सन्दधत्योऽसुखाविष्टा मूर्छन्त्येताः पुनः पुनः ||
५२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
उत्कृत्तशिरसश्चान्यान्विजग्धान्मृगपक्षिभिः |
५३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दृष्ट्वा काश्चिन्न जानन्ति भर्तॄन्भरतय़ोषितः ||
५३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पाणिभिश्चापरा घ्नन्ति शिरांसि मधुसूदन |
५४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रेक्ष्य भ्रातॄन्पितॄन्पुत्रान्पतींश्च निहतान्परैः ||
५४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वाहुभिश्च सखड्गैश्च शिरोभिश्च सकुण्डलैः |
५५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अगम्यकल्पा पृथिवी मांसशोणितकर्दमा ||
५५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न दुःखेषूचिताः पूर्वं दुःखं गाहन्त्यनिन्दिताः |
५६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भ्रातृभिः पितृभिः पुत्रैरुपकीर्णां वसुन्धराम् ||
५६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यूथानीव किशोरीणां सुकेशीनां जनार्दन |
५७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
स्नुषाणां धृतराष्ट्रस्य पश्य वृन्दान्यनेकशः ||
५७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अतो दुःखतरं किं नु केशव प्रतिभाति मे |
५८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
यदिमाः कुर्वते सर्वा रूपमुच्चावचं स्त्रिय़ः ||
५८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
नूनमाचरितं पापं मय़ा पूर्वेषु जन्मसु |
५९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
या पश्यामि हतान्पुत्रान्पौत्रान्भ्रातॄंश्च केशव |
५९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमार्ता विलपती ददर्श निहतं सुतम् ||
५९ ग