भीष्म उवाच:
तथा ह्यसौ सुखदुःखे विहाय़; मुक्तः परार्ध्यां गतिमेत्यलिङ्गः ||
४९ ख
भीष्म उवाच:
अपि च भवति मैथिलेन गीतं; नगरमुपाहितमग्निनाभिवीक्ष्य |
५० क
भीष्म उवाच:
न खलु मम तुषोऽपि दह्यतेऽत्र; स्वय़मिदमाह किल स्म भूमिपालः ||
५० ख
भीष्म उवाच:
इदममृतपदं विदेहराजः; स्वय़मिह पञ्चशिखेन भाष्यमाणः |
५१ क
भीष्म उवाच:
निखिलमभिसमीक्ष्य निश्चितार्थं; परमसुखी विजहार वीतशोकः ||
५१ ख
भीष्म उवाच:
इमं हि यः पठति विमोक्षनिश्चय़ं; न हीय़ते सततमवेक्षते तथा |
५२ क
भीष्म उवाच:
उपद्रवान्नानुभवत्यदुःखितः; प्रमुच्यते कपिलमिवैत्य मैथिलः ||
५२ ख