वैशम्पाय़न उवाच:
धृतराष्ट्रस्य तद्वाक्यं निशम्य सहसौवलः |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दुर्योधनमिदं काले कर्णो वचनमव्रवीत् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रव्राज्य पाण्डवान्वीरान्स्वेन वीर्येण भारत |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भुङ्क्ष्वेमां पृथिवीमेको दिवं शम्वरहा यथा ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्राच्याश्च दाक्षिणात्याश्च प्रतीच्योदीच्यवासिनः |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कृताः करप्रदाः सर्वे राजानस्ते नराधिप ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
या हि सा दीप्यमानेव पाण्डवान्भजते पुरा |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
साद्य लक्ष्मीस्त्वय़ा राजन्नवाप्ता भ्रातृभिः सह ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इन्द्रप्रस्थगते यां तां दीप्यमानां युधिष्ठिरे |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अपश्याम श्रिय़ं राजन्नचिरं शोककर्शिताः ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सा तु वुद्धिवलेनेय़ं राज्ञस्तस्माद्युधिष्ठिरात् |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वय़ाक्षिप्ता महावाहो दीप्यमानेव दृश्यते ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तथैव तव राजेन्द्र राजानः परवीरहन् |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शासनेऽधिष्ठिताः सर्वे किं कुर्म इति वादिनः ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तवाद्य पृथिवी राजन्निखिला सागराम्वरा |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सपर्वतवना देवी सग्रामनगराकरा |
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
नानावनोद्देशवती पत्तनैरुपशोभिता ||
८ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
वन्द्यमानो द्विजै राजन्पूज्यमानश्च राजभिः |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पौरुषाद्दिवि देवेषु भ्राजसे रश्मिवानिव ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
रुद्रैरिव यमो राजा मरुद्भिरिव वासवः |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
कुरुभिस्त्वं वृतो राजन्भासि नक्षत्रराडिव ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ये स्म ते नाद्रिय़न्तेऽऽज्ञा नोद्विजन्ते कदा च न |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यामस्ताञ्श्रिय़ा हीनान्पाण्डवान्वनवासिनः ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
श्रूय़न्ते हि महाराज सरो द्वैतवनं प्रति |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वसन्तः पाण्डवाः सार्धं व्राह्मणैर्वनवासिभिः ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स प्रय़ाहि महाराज श्रिय़ा परमय़ा युतः |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रतपन्पाण्डुपुत्रांस्त्वं रश्मिवानिव तेजसा ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स्थितो राज्ये च्युतान्राज्याच्छ्रिय़ा हीनाञ्श्रिय़ा वृतः |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
असमृद्धान्समृद्धार्थः पश्य पाण्डुसुतान्नृप ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
महाभिजनसम्पन्नं भद्रे महति संस्थितम् |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पाण्डवास्त्वाभिवीक्षन्तां यय़ातिमिव नाहुषम् ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यां श्रिय़ं सुहृदश्चैव दुर्हृदश्च विशां पते |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यन्ति पुरुषे दीप्तां सा समर्था भवत्युत ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
समस्थो विषमस्थान्हि दुर्हृदो योऽभिवीक्षते |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जगतीस्थानिवाद्रिस्थः किं ततः परमं सुखम् ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न पुत्रधनलाभेन न राज्येनापि विन्दति |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रीतिं नृपतिशार्दूल याममित्राघदर्शनात् ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
किं नु तस्य सुखं न स्यादाश्रमे यो धनञ्जय़म् |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिवीक्षेत सिद्धार्थो वल्कलाजिनवाससम् ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सुवाससो हि ते भार्या वल्कलाजिनवाससम् |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्यन्त्वसुखितां कृष्णां सा च निर्विद्यतां पुनः |
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
विनिन्दतां तथात्मानं जीवितं च धनच्युता ||
२० ग
वैशम्पाय़न उवाच:
न तथा हि सभामध्ये तस्या भवितुमर्हति |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वैमनस्यं यथा दृष्ट्वा तव भार्याः स्वलङ्कृताः ||
२१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्त्वा तु राजानं कर्णः शकुनिना सह |
२२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तूष्णीं वभूवतुरुभौ वाक्यान्ते जनमेजय़ ||
२२ ख