सञ्जय़ उवाच:
वृणीमस्त्वां हय़ाग्र्याणां यन्तारमिति संय़ुगे ||
४७ ख
सञ्जय़ उवाच:
यथा ह्यभ्यधिकं कर्णं गुणैस्तात धनञ्जय़ात् |
४८ क
सञ्जय़ उवाच:
वासुदेवादपि त्वां च लोकोऽय़मिति मन्यते ||
४८ ख
सञ्जय़ उवाच:
कर्णो ह्यभ्यधिकः पार्थादस्त्रैरेव नरर्षभ |
४९ क
सञ्जय़ उवाच:
भवानप्यधिकः कृष्णादश्वय़ाने वले तथा ||
४९ ख
सञ्जय़ उवाच:
यथाश्वहृदय़ं वेद वासुदेवो महामनाः |
५० क
सञ्जय़ उवाच:
द्विगुणं त्वं तथा वेत्थ मद्रराज न संशय़ः ||
५० ख
शल्य उवाच:
यन्मा व्रवीषि गान्धारे मध्ये सैन्यस्य कौरव |
५१ क
शल्य उवाच:
विशिष्टं देवकीपुत्रात्प्रीतिमानस्म्यहं त्वय़ि ||
५१ ख
शल्य उवाच:
एष सारथ्यमातिष्ठे राधेय़स्य यशस्विनः |
५२ क
शल्य उवाच:
युध्यतः पाण्डवाग्र्येण यथा त्वं वीर मन्यसे ||
५२ ख
शल्य उवाच:
समय़श्च हि मे वीर कश्चिद्वैकर्तनं प्रति |
५३ क
शल्य उवाच:
उत्सृजेय़ं यथाश्रद्धमहं वाचोऽस्य संनिधौ ||
५३ ख
सञ्जय़ उवाच:
तथेति राजन्पुत्रस्ते सह कर्णेन भारत |
५४ क
सञ्जय़ उवाच:
अव्रवीन्मद्रराजस्य सुतं भरतसत्तम ||
५४ ख