शकुनिरु उवाच:
यां त्वमेतां श्रिय़ं दृष्ट्वा पाण्डुपुत्रे युधिष्ठिरे |
१ क
शकुनिरु उवाच:
तप्यसे तां हरिष्यामि द्यूतेनाहूय़तां परः ||
१ ख
शकुनिरु उवाच:
अगत्वा संशय़महमय़ुद्ध्वा च चमूमुखे |
२ क
शकुनिरु उवाच:
अक्षान्क्षिपन्नक्षतः सन्विद्वानविदुषो जय़े ||
२ ख
शकुनिरु उवाच:
ग्लहान्धनूंषि मे विद्धि शरानक्षांश्च भारत |
३ क
शकुनिरु उवाच:
अक्षाणां हृदय़ं मे ज्यां रथं विद्धि ममास्तरम् ||
३ ख
दुर्योधन उवाच:
अय़मुत्सहते राजञ्श्रिय़माहर्तुमक्षवित् |
४ क
दुर्योधन उवाच:
द्यूतेन पाण्डुपुत्रेभ्यस्तत्तुभ्यं तात रोचताम् ||
४ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
स्थितोऽस्मि शासने भ्रातुर्विदुरस्य महात्मनः |
५ क
धृतराष्ट्र उवाच:
तेन सङ्गम्य वेत्स्यामि कार्यस्यास्य विनिश्चय़म् ||
५ ख
दुर्योधन उवाच:
विहनिष्यति ते वुद्धिं विदुरो मुक्तसंशय़ः |
६ क
दुर्योधन उवाच:
पाण्डवानां हिते युक्तो न तथा मम कौरव ||
६ ख
दुर्योधन उवाच:
नारभेत्परसामर्थ्यात्पुरुषः कार्यमात्मनः |
७ क
दुर्योधन उवाच:
मतिसाम्यं द्वय़ोर्नास्ति कार्येषु कुरुनन्दन ||
७ ख
दुर्योधन उवाच:
भय़ं परिहरन्मन्द आत्मानं परिपालय़न् |
८ क
दुर्योधन उवाच:
वर्षासु क्लिन्नकटवत्तिष्ठन्नेवावसीदति ||
८ ख
दुर्योधन उवाच:
न व्याधय़ो नापि यमः श्रेय़ःप्राप्तिं प्रतीक्षते |
९ क
दुर्योधन उवाच:
यावदेव भवेत्कल्पस्तावच्छ्रेय़ः समाचरेत् ||
९ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
सर्वथा पुत्र वलिभिर्विग्रहं ते न रोचय़े |
१० क
धृतराष्ट्र उवाच:
वैरं विकारं सृजति तद्वै शस्त्रमनाय़सम् ||
१० ख
धृतराष्ट्र उवाच:
अनर्थमर्थं मन्यसे राजपुत्र; सङ्ग्रन्थनं कलहस्यातिघोरम् |
११ क
धृतराष्ट्र उवाच:
तद्वै प्रवृत्तं तु यथा कथं चि; द्विमोक्षय़ेच्चाप्यसिसाय़कांश्च ||
११ ख
दुर्योधन उवाच:
द्यूते पुराणैर्व्यवहारः प्रणीत; स्तत्रात्ययो नास्ति न सम्प्रहारः |
१२ क
दुर्योधन उवाच:
तद्रोचतां शकुनेर्वाक्यमद्य; सभां क्षिप्रं त्वमिहाज्ञापय़स्व ||
१२ ख
दुर्योधन उवाच:
स्वर्गद्वारं दीव्यतां नो विशिष्टं; तद्वर्तिनां चापि तथैव युक्तम् |
१३ क
दुर्योधन उवाच:
भवेदेवं ह्यात्मना तुल्यमेव; दुरोदरं पाण्डवैस्त्वं कुरुष्व ||
१३ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
वाक्यं न मे रोचते यत्त्वय़ोक्तं; यत्ते प्रिय़ं तत्क्रिय़तां नरेन्द्र |
१४ क
धृतराष्ट्र उवाच:
पश्चात्तप्स्यसे तदुपाक्रम्य वाक्यं; न हीदृशं भावि वचो हि धर्म्यम् ||
१४ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
दृष्टं ह्येतद्विदुरेणैवमेव; सर्वं पूर्वं वुद्धिविद्यानुगेन |
१५ क
धृतराष्ट्र उवाच:
तदेवैतदवशस्याभ्युपैति; महद्भय़ं क्षत्रिय़वीजघाति ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्त्वा धृतराष्ट्रो मनीषी; दैवं मत्वा परमं दुस्तरं च |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शशासोच्चैः पुरुषान्पुत्रवाक्ये; स्थितो राजा दैवसंमूढचेताः ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सहस्रस्तम्भां हेमवैडूर्यचित्रां; शतद्वारां तोरणस्फाटिशृङ्गाम् |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सभामग्र्यां क्रोशमात्राय़तां मे; तद्विस्तारामाशु कुर्वन्तु युक्ताः ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
श्रुत्वा तस्य त्वरिता निर्विशङ्काः; प्राज्ञा दक्षास्तां तथा चक्रुराशु |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सर्वद्रव्याण्युपजह्रुः सभाय़ां; सहस्रशः शिल्पिनश्चापि युक्ताः ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कालेनाल्पेनाथ निष्ठां गतां तां; सभां रम्यां वहुरत्नां विचित्राम् |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
चित्रैर्हैमैरासनैरभ्युपेता; माचख्युस्ते तस्य राज्ञः प्रतीताः ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो विद्वान्विदुरं मन्त्रिमुख्य; मुवाचेदं धृतराष्ट्रो नरेन्द्रः |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
युधिष्ठिरं राजपुत्रं हि गत्वा; मद्वाक्येन क्षिप्रमिहानय़स्व ||
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सभेय़ं मे वहुरत्ना विचित्रा; शय़्यासनैरुपपन्ना महार्हैः |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सा दृश्यतां भ्रातृभिः सार्धमेत्य; सुहृद्द्यूतं वर्ततामत्र चेति ||
२१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मतमाज्ञाय़ पुत्रस्य धृतराष्ट्रो नराधिपः |
२२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मत्वा च दुस्तरं दैवमेतद्राजा चकार ह ||
२२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्याय़ेन तथोक्तस्तु विदुरो विदुषां वरः |
२३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
नाभ्यनन्दद्वचो भ्रातुर्वचनं चेदमव्रवीत् ||
२३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
नाभिनन्दामि नृपते प्रैषमेतं; मैवं कृथाः कुलनाशाद्विभेमि |
२४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुत्रैर्भिन्नैः कलहस्ते ध्रुवं स्या; देतच्छङ्के द्यूतकृते नरेन्द्र ||
२४ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
नेह क्षत्तः कलहस्तप्स्यते मां; न चेद्दैवं प्रतिलोमं भविष्यत् |
२५ क
धृतराष्ट्र उवाच:
धात्रा तु दिष्टस्य वशे किलेदं; सर्वं जगच्चेष्टति न स्वतन्त्रम् ||
२५ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
तदद्य विदुर प्राप्य राजानं मम शासनात् |
२६ क
धृतराष्ट्र उवाच:
क्षिप्रमानय़ दुर्धर्षं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् ||
२६ ख