सञ्जय़ उवाच:
तनुत्यजां नृसिंहानामाहवेष्वनिवर्तिनाम् |
९८ क
सञ्जय़ उवाच:
या गतिर्गुरुणा प्राङ्मे प्रोक्ता रामेण तां स्मर ||
९८ ख
सञ्जय़ उवाच:
स्वेषां त्राणार्थमुद्युक्तं वधाय़ द्विषतामपि |
९९ क
सञ्जय़ उवाच:
विद्धि मामास्थितं वृत्तं पौरूरवसमुत्तमम् ||
९९ ख
सञ्जय़ उवाच:
न तद्भूतं प्रपश्यामि त्रिषु लोकेषु मद्रक |
१०० क
सञ्जय़ उवाच:
यो मामस्मादभिप्राय़ाद्वारय़ेदिति मे मतिः ||
१०० ख
सञ्जय़ उवाच:
एवं विद्वञ्जोषमास्स्व त्रासात्किं वहु भाषसे |
१०१ क
सञ्जय़ उवाच:
मा त्वा हत्वा प्रदास्यामि क्रव्याद्भ्यो मद्रकाधम ||
१०१ ख
सञ्जय़ उवाच:
मित्रप्रतीक्षय़ा शल्य धार्तराष्ट्रस्य चोभय़ोः |
१०२ क
सञ्जय़ उवाच:
अपवादतितिक्षाभिस्त्रिभिरेतैर्हि जीवसि ||
१०२ ख
सञ्जय़ उवाच:
पुनश्चेदीदृशं वाक्यं मद्रराज वदिष्यसि |
१०३ क
सञ्जय़ उवाच:
शिरस्ते पातय़िष्यामि गदय़ा वज्रकल्पय़ा ||
१०३ ख
सञ्जय़ उवाच:
श्रोतारस्त्विदमद्येह द्रष्टारो वा कुदेशज |
१०४ क
सञ्जय़ उवाच:
कर्णं वा जघ्नतुः कृष्णौ कर्णो वापि जघान तौ ||
१०४ ख
सञ्जय़ उवाच:
एवमुक्त्वा तु राधेय़ः पुनरेव विशां पते |
१०५ क
सञ्जय़ उवाच:
अव्रवीन्मद्रराजानं याहि याहीत्यसम्भ्रमम् ||
१०५ ख