सत्यवानु उवाच:
न जीविष्ये वरारोहे सत्येनात्मानमालभे ||
९८ ग
सत्यवानु उवाच:
यदि धर्मे च ते वुद्धिर्मां चेज्जीवन्तमिच्छसि |
९९ क
सत्यवानु उवाच:
मम प्रिय़ं वा कर्तव्यं गच्छस्वाश्रममन्तिकात् ||
९९ ख
मार्कण्डेय़ उवाच:
सावित्री तत उत्थाय़ केशान्संय़म्य भामिनी |
१०० क
मार्कण्डेय़ उवाच:
पतिमुत्थापय़ामास वाहुभ्यां परिगृह्य वै ||
१०० ख
मार्कण्डेय़ उवाच:
उत्थाय़ सत्यवांश्चापि प्रमृज्याङ्गानि पाणिना |
१०१ क
मार्कण्डेय़ उवाच:
दिशः सर्वाः समालोक्य कठिने दृष्टिमादधे ||
१०१ ख
मार्कण्डेय़ उवाच:
तमुवाचाथ सावित्री श्वः फलानीह नेष्यसि |
१०२ क
मार्कण्डेय़ उवाच:
योगक्षेमार्थमेतत्ते नेष्यामि परशुं त्वहम् ||
१०२ ख
मार्कण्डेय़ उवाच:
कृत्वा कठिनभारं सा वृक्षशाखावलम्विनम् |
१०३ क
मार्कण्डेय़ उवाच:
गृहीत्वा परशुं भर्तुः सकाशं पुनरागमत् ||
१०३ ख
मार्कण्डेय़ उवाच:
वामे स्कन्धे तु वामोरूर्भर्तुर्वाहुं निवेश्य सा |
१०४ क
मार्कण्डेय़ उवाच:
दक्षिणेन परिष्वज्य जगाम मृदुगामिनी ||
१०४ ख
सत्यवानु उवाच:
अभ्यासगमनाद्भीरु पन्थानो विदिता मम |
१०५ क
सत्यवानु उवाच:
वृक्षान्तरालोकितय़ा ज्योत्स्नय़ा चापि लक्षय़े ||
१०५ ख
सत्यवानु उवाच:
आगतौ स्वः पथा येन फलान्यवचितानि च |
१०६ क
सत्यवानु उवाच:
यथागतं शुभे गच्छ पन्थानं मा विचारय़ ||
१०६ ख
सत्यवानु उवाच:
पलाशषण्डे चैतस्मिन्पन्था व्यावर्तते द्विधा |
१०७ क
सत्यवानु उवाच:
तस्योत्तरेण यः पन्थास्तेन गच्छ त्वरस्व च |
१०७ ख
सत्यवानु उवाच:
स्वस्थोऽस्मि वलवानस्मि दिदृक्षुः पितरावुभौ ||
१०७ ग
मार्कण्डेय़ उवाच:
व्रुवन्नेवं त्वराय़ुक्तः स प्राय़ादाश्रमं प्रति |
१०८ क