वैशम्पाय़न उवाच:
एतच्छ्रुत्वा महाराज धृतराष्ट्रोऽम्विकासुतः |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शोकस्यान्तमपश्यन्वै हतं मत्वा सुय़ोधनम् |
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
विह्वलः पतितो भूमौ नष्टचेता इव द्विपः ||
१ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्मिन्निपतिते भूमौ विह्वले राजसत्तमे |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आर्तनादो महानासीत्स्त्रीणां भरतसत्तम ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स शव्दः पृथिवीं सर्वां पूरय़ामास सर्वशः |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शोकार्णवे महाघोरे निमग्ना भरतस्त्रिय़ः ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
राजानं च समासाद्य गान्धारी भरतर्षभ |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
निःसञ्ज्ञा पतिता भूमौ सर्वाण्यन्तःपुराणि च ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततस्ताः सञ्जय़ो राजन्समाश्वासय़दातुराः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मुह्यमानाः सुवहुशो मुञ्चन्त्यो वारि नेत्रजम् ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
समाश्वस्ताः स्त्रिय़स्तास्तु वेपमाना मुहुर्मुहुः |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कदल्य इव वातेन धूय़मानाः समन्ततः ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
राजानं विदुरश्चापि प्रज्ञाचक्षुषमीश्वरम् |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
आश्वासय़ामास तदा सिञ्चंस्तोय़ेन कौरवम् ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स लव्ध्वा शनकैः सञ्ज्ञां ताश्च दृष्ट्वा स्त्रिय़ो नृप |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
उन्मत्त इव राजा स स्थितस्तूष्णीं विशां पते ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो ध्यात्वा चिरं कालं निःश्वसंश्च पुनः पुनः |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
स्वान्पुत्रान्गर्हय़ामास वहु मेने च पाण्डवान् ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
गर्हय़ित्वात्मनो वुद्धिं शकुनेः सौवलस्य च |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
ध्यात्वा च सुचिरं कालं वेपमानो मुहुर्मुहुः ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
संस्तभ्य च मनो भूय़ो राजा धैर्यसमन्वितः |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुनर्गावल्गणिं सूतं पर्यपृच्छत सञ्जय़म् ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यत्त्वय़ा कथितं वाक्यं श्रुतं सञ्जय़ तन्मय़ा |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कच्चिद्दुर्योधनः सूत न गतो वै यमक्षय़म् |
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
व्रूहि सञ्जय़ तत्त्वेन पुनरुक्तां कथामिमाम् ||
१२ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्तोऽव्रवीत्सूतो राजानं जनमेजय़ |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
हतो वैकर्तनो राजन्सह पुत्रैर्महारथैः |
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भ्रातृभिश्च महेष्वासैः सूतपुत्रैस्तनुत्यजैः ||
१३ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
दुःशासनश्च निहतः पाण्डवेन यशस्विना |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पीतं च रुधिरं कोपाद्भीमसेनेन संय़ुगे ||
१४ ख