सूत उवाच:
एवमुक्तः स तेजस्वी शृङ्गी कोपसमन्वितः |
१ क
सूत उवाच:
मृतधारं गुरुं श्रुत्वा पर्यतप्यत मन्युना ||
१ ख
सूत उवाच:
स तं कृशमभिप्रेष्क्य सूनृतां वाचमुत्सृजन् |
२ क
सूत उवाच:
अपृच्छत कथं तातः स मेऽद्य मृतधारकः ||
२ ख
कृश उवाच:
राज्ञा परिक्षिता तात मृगय़ां परिधावता |
३ क
कृश उवाच:
अवसक्तः पितुस्तेऽद्य मृतः स्कन्धे भुजङ्गमः ||
३ ख
शृङ्ग्यु उवाच:
किं मे पित्रा कृतं तस्य राज्ञोऽनिष्टं दुरात्मनः |
४ क
शृङ्ग्यु उवाच:
व्रूहि त्वं कृश तत्त्वेन पश्य मे तपसो वलम् ||
४ ख
कृश उवाच:
स राजा मृगय़ां यातः परिक्षिदभिमन्युजः |
५ क
कृश उवाच:
ससार मृगमेकाकी विद्ध्वा वाणेन पत्रिणा ||
५ ख
कृश उवाच:
न चापश्यन्मृगं राजा चरंस्तस्मिन्महावने |
६ क
कृश उवाच:
पितरं ते स दृष्ट्वैव पप्रच्छानभिभाषिणम् ||
६ ख
कृश उवाच:
तं स्थाणुभूतं तिष्ठन्तं क्षुत्पिपासाश्रमातुरः |
७ क
कृश उवाच:
पुनः पुनर्मृगं नष्टं पप्रच्छ पितरं तव ||
७ ख
कृश उवाच:
स च मौनव्रतोपेतो नैव तं प्रत्यभाषत |
८ क
कृश उवाच:
तस्य राजा धनुष्कोट्या सर्पं स्कन्धे समासृजत् ||
८ ख
कृश उवाच:
शृङ्गिंस्तव पिताद्यासौ तथैवास्ते यतव्रतः |
९ क
कृश उवाच:
सोऽपि राजा स्वनगरं प्रतिय़ातो गजाह्वय़म् ||
९ ख
सूत उवाच:
श्रुत्वैवमृषिपुत्रस्तु दिवं स्तव्ध्वेव विष्ठितः |
१० क
सूत उवाच:
कोपसंरक्तनय़नः प्रज्वलन्निव मन्युना ||
१० ख
सूत उवाच:
आविष्टः स तु कोपेन शशाप नृपतिं तदा |
११ क
सूत उवाच:
वार्युपस्पृश्य तेजस्वी क्रोधवेगवलात्कृतः ||
११ ख
शृङ्ग्यु उवाच:
योऽसौ वृद्धस्य तातस्य तथा कृच्छ्रगतस्य च |
१२ क
शृङ्ग्यु उवाच:
स्कन्धे मृतमवास्राक्षीत्पन्नगं राजकिल्विषी ||
१२ ख
शृङ्ग्यु उवाच:
तं पापमतिसङ्क्रुद्धस्तक्षकः पन्नगोत्तमः |
१३ क
शृङ्ग्यु उवाच:
आशीविषस्तिग्मतेजा मद्वाक्यवलचोदितः ||
१३ ख
शृङ्ग्यु उवाच:
सप्तरात्रादितो नेता यमस्य सदनं प्रति |
१४ क
शृङ्ग्यु उवाच:
द्विजानामवमन्तारं कुरूणामय़शस्करम् ||
१४ ख
सूत उवाच:
इति शप्त्वा नृपं क्रुद्धः शृङ्गी पितरमभ्ययात् |
१५ क
सूत उवाच:
आसीनं गोचरे तस्मिन्वहन्तं शवपन्नगम् ||
१५ ख
सूत उवाच:
स तमालक्ष्य पितरं शृङ्गी स्कन्धगतेन वै |
१६ क
सूत उवाच:
शवेन भुजगेनासीद्भूय़ः क्रोधसमन्वितः ||
१६ ख
सूत उवाच:
दुःखाच्चाश्रूणि मुमुचे पितरं चेदमव्रवीत् |
१७ क
सूत उवाच:
श्रुत्वेमां धर्षणां तात तव तेन दुरात्मना ||
१७ ख
सूत उवाच:
राज्ञा परिक्षिता कोपादशपं तमहं नृपम् |
१८ क
सूत उवाच:
यथार्हति स एवोग्रं शापं कुरुकुलाधमः ||
१८ ख
सूत उवाच:
सप्तमेऽहनि तं पापं तक्षकः पन्नगोत्तमः |
१९ क
सूत उवाच:
वैवस्वतस्य भवनं नेता परमदारुणम् ||
१९ ख
सूत उवाच:
तमव्रवीत्पिता व्रह्मंस्तथा कोपसमन्वितम् |
२० क
सूत उवाच:
न मे प्रिय़ं कृतं तात नैष धर्मस्तपस्विनाम् ||
२० ख
सूत उवाच:
वय़ं तस्य नरेन्द्रस्य विषय़े निवसामहे |
२१ क
सूत उवाच:
न्याय़तो रक्षितास्तेन तस्य पापं न रोचय़े ||
२१ ख
सूत उवाच:
सर्वथा वर्तमानस्य राज्ञो ह्यस्मद्विधैः सदा |
२२ क
सूत उवाच:
क्षन्तव्यं पुत्र धर्मो हि हतो हन्ति न संशय़ः ||
२२ ख
सूत उवाच:
यदि राजा न रक्षेत पीडा वै नः परा भवेत् |
२३ क
सूत उवाच:
न शक्नुय़ाम चरितुं धर्मं पुत्र यथासुखम् ||
२३ ख
सूत उवाच:
रक्ष्यमाणा वय़ं तात राजभिः शास्त्रदृष्टिभिः |
२४ क
सूत उवाच:
चरामो विपुलं धर्मं तेषां चांशोऽस्ति धर्मतः ||
२४ ख
सूत उवाच:
परिक्षित्तु विशेषेण यथास्य प्रपितामहः |
२५ क
सूत उवाच:
रक्षत्यस्मान्यथा राज्ञा रक्षितव्याः प्रजास्तथा ||
२५ ख
सूत उवाच:
तेनेह क्षुधितेनाद्य श्रान्तेन च तपस्विना |
२६ क
सूत उवाच:
अजानता व्रतमिदं कृतमेतदसंशय़म् ||
२६ ख
सूत उवाच:
तस्मादिदं त्वय़ा वाल्यात्सहसा दुष्कृतं कृतम् |
२७ क
सूत उवाच:
न ह्यर्हति नृपः शापमस्मत्तः पुत्र सर्वथा ||
२७ ख