सञ्जय़ उवाच:
धृष्टद्युम्नवधे राजंश्चक्रे यत्नं महावलः ||
४४ ख
सञ्जय़ उवाच:
विकृष्यमाणं दृष्ट्वैव धृष्टद्युम्नं जनेश्वर |
४५ क
सञ्जय़ उवाच:
शरांश्चिक्षेप वै पार्थो द्रौणिं प्रति महावलः ||
४५ ख
सञ्जय़ उवाच:
ते शरा हेमविकृता गाण्डीवप्रेषिता भृशम् |
४६ क
सञ्जय़ उवाच:
द्रौणिमासाद्य विविशुर्वल्मीकमिव पन्नगाः ||
४६ ख
सञ्जय़ उवाच:
स विध्वस्तैः शरैर्घोरैर्द्रोणपुत्रः प्रतापवान् |
४७ क
सञ्जय़ उवाच:
रथमारुरुहे वीरो धनञ्जय़शरार्दितः |
४७ ख
सञ्जय़ उवाच:
प्रगृह्य च धनुः श्रेष्ठं पार्थं विव्याध साय़कैः ||
४७ ग
सञ्जय़ उवाच:
एतस्मिन्नन्तरे वीरः सहदेवो जनाधिप |
४८ क
सञ्जय़ उवाच:
अपोवाह रथेनाजौ पार्षतं शत्रुतापनम् ||
४८ ख
सञ्जय़ उवाच:
अर्जुनोऽपि महाराज द्रौणिं विव्याध पत्रिभिः |
४९ क
सञ्जय़ उवाच:
तं द्रोणपुत्रः सङ्क्रुद्धो वाह्वोरुरसि चार्दय़त् ||
४९ ख
सञ्जय़ उवाच:
क्रोधितस्तु रणे पार्थो नाराचं कालसंमितम् |
५० क
सञ्जय़ उवाच:
द्रोणपुत्राय़ चिक्षेप कालदण्डमिवापरम् |
५० ख
सञ्जय़ उवाच:
स व्राह्मणस्यांसदेशे निपपात महाद्युतिः ||
५० ग
सञ्जय़ उवाच:
स विह्वलो महाराज शरवेगेन संय़ुगे |
५१ क
सञ्जय़ उवाच:
निषसाद रथोपस्थे वैक्लव्यं च परं यय़ौ ||
५१ ख
सञ्जय़ उवाच:
ततः कर्णो महाराज व्याक्षिपद्विजय़ं धनुः |
५२ क
सञ्जय़ उवाच:
अर्जुनं समरे क्रुद्धः प्रेक्षमाणो मुहुर्मुहुः |
५२ ख
सञ्जय़ उवाच:
द्वैरथं चापि पार्थेन कामय़ानो महारणे ||
५२ ग
सञ्जय़ उवाच:
तं तु हित्वा हतं वीरं सारथिः शत्रुकर्शनम् |
५३ क
सञ्जय़ उवाच:
अपोवाह रथेनाजौ त्वरमाणो रणाजिरात् ||
५३ ख
सञ्जय़ उवाच:
अथोत्क्रुष्टं महाराज पाञ्चालैर्जितकाशिभिः |
५४ क
सञ्जय़ उवाच:
मोक्षितं पार्षतं दृष्ट्वा द्रोणपुत्रं च पीडितम् ||
५४ ख
सञ्जय़ उवाच:
वादित्राणि च दिव्यानि प्रावाद्यन्त सहस्रशः |
५५ क
सञ्जय़ उवाच:
सिंहनादश्च सञ्जज्ञे दृष्ट्वा घोरं महाद्भुतम् ||
५५ ख
सञ्जय़ उवाच:
एवं कृत्वाव्रवीत्पार्थो वासुदेवं धनञ्जय़ः |
५६ क
सञ्जय़ उवाच:
याहि संशप्तकान्कृष्ण कार्यमेतत्परं मम ||
५६ ख
सञ्जय़ उवाच:
ततः प्रय़ातो दाशार्हः श्रुत्वा पाण्डवभाषितम् |
५७ क
सञ्जय़ उवाच:
रथेनातिपताकेन मनोमारुतरंहसा ||
५७ ख