भीष्म उवाच:
तमागतमभिप्रेक्ष्य शिष्यं वाक्यमथाव्रवीत् |
१ क
भीष्म उवाच:
देवशर्मा महातेजा यत्तच्छृणु नराधिप ||
१ ख
देवशर्मो उवाच:
किं ते विपुल दृष्टं वै तस्मिन्नद्य महावने |
२ क
देवशर्मो उवाच:
ते त्वा जानन्ति निपुण आत्मा च रुचिरेव च ||
२ ख
विपुल उवाच:
व्रह्मर्षे मिथुनं किं तत्के च ते पुरुषा विभो |
३ क
विपुल उवाच:
ये मां जानन्ति तत्त्वेन तांश्च मे वक्तुमर्हसि ||
३ ख
देवशर्मो उवाच:
यद्वै तन्मिथुनं व्रह्मन्नहोरात्रं हि विद्धि तत् |
४ क
देवशर्मो उवाच:
चक्रवत्परिवर्तेत तत्ते जानाति दुष्कृतम् ||
४ ख
देवशर्मो उवाच:
ये च ते पुरुषा विप्र अक्षैर्दीव्यन्ति हृष्टवत् |
५ क
देवशर्मो उवाच:
ऋतूंस्तानभिजानीहि ते ते जानन्ति दुष्कृतम् ||
५ ख
देवशर्मो उवाच:
न मां कश्चिद्विजानीत इति कृत्वा न विश्वसेत् |
६ क
देवशर्मो उवाच:
नरो रहसि पापात्मा पापकं कर्म वै द्विज ||
६ ख
देवशर्मो उवाच:
कुर्वाणं हि नरं कर्म पापं रहसि सर्वदा |
७ क
देवशर्मो उवाच:
पश्यन्ति ऋतवश्चापि तथा दिननिशेऽप्युत ||
७ ख
देवशर्मो उवाच:
ते त्वां हर्षस्मितं दृष्ट्वा गुरोः कर्मानिवेदकम् |
८ क
देवशर्मो उवाच:
स्मारय़न्तस्तथा प्राहुस्ते यथा श्रुतवान्भवान् ||
८ ख
देवशर्मो उवाच:
अहोरात्रं विजानाति ऋतवश्चापि नित्यशः |
९ क
देवशर्मो उवाच:
पुरुषे पापकं कर्म शुभं वा शुभकर्मणः ||
९ ख
देवशर्मो उवाच:
तत्त्वय़ा मम यत्कर्म व्यभिचाराद्भय़ात्मकम् |
१० क
देवशर्मो उवाच:
नाख्यातमिति जानन्तस्ते त्वामाहुस्तथा द्विज ||
१० ख
देवशर्मो उवाच:
ते चैव हि भवेय़ुस्ते लोकाः पापकृतो यथा |
११ क
देवशर्मो उवाच:
कृत्वा नाचक्षतः कर्म मम यच्च त्वय़ा कृतम् ||
११ ख
देवशर्मो उवाच:
तथा शक्या च दुर्वृत्ता रक्षितुं प्रमदा द्विज |
१२ क
देवशर्मो उवाच:
न च त्वं कृतवान्किञ्चिदागः प्रीतोऽस्मि तेन ते ||
१२ ख
देवशर्मो उवाच:
यदि त्वहं त्वा दुर्वृत्तमद्राक्षं द्विजसत्तम |
१३ क
देवशर्मो उवाच:
शपेय़ं त्वामहं क्रोधान्न मेऽत्रास्ति विचारणा ||
१३ ख
देवशर्मो उवाच:
सज्जन्ति पुरुषे नार्यः पुंसां सोऽर्थश्च पुष्कलः |
१४ क
देवशर्मो उवाच:
अन्यथा रक्षतः शापोऽभविष्यत्ते गतिश्च सा ||
१४ ख
देवशर्मो उवाच:
रक्षिता सा त्वय़ा पुत्र मम चापि निवेदिता |
१५ क
देवशर्मो उवाच:
अहं ते प्रीतिमांस्तात स्वस्ति स्वर्गं गमिष्यसि ||
१५ ख
भीष्म उवाच:
इत्युक्त्वा विपुलं प्रीतो देवशर्मा महानृषिः |
१६ क
भीष्म उवाच:
मुमोद स्वर्गमास्थाय़ सहभार्यः सशिष्यकः ||
१६ ख
भीष्म उवाच:
इदमाख्यातवांश्चापि ममाख्यानं महामुनिः |
१७ क
भीष्म उवाच:
मार्कण्डेय़ः पुरा राजन्गङ्गाकूले कथान्तरे ||
१७ ख
भीष्म उवाच:
तस्माद्व्रवीमि पार्थ त्वा स्त्रिय़ः सर्वाः सदैव च |
१८ क
भीष्म उवाच:
उभय़ं दृश्यते तासु सततं साध्वसाधु च ||
१८ ख
भीष्म उवाच:
स्त्रिय़ः साध्व्यो महाभागाः संमता लोकमातरः |
१९ क
भीष्म उवाच:
धारय़न्ति महीं राजन्निमां सवनकाननाम् ||
१९ ख
भीष्म उवाच:
असाध्व्यश्चापि दुर्वृत्ताः कुलघ्न्यः पापनिश्चय़ाः |
२० क
भीष्म उवाच:
विज्ञेय़ा लक्षणैर्दुष्टैः स्वगात्रसहजैर्नृप ||
२० ख
भीष्म उवाच:
एवमेतासु रक्षा वै शक्या कर्तुं महात्मभिः |
२१ क
भीष्म उवाच:
अन्यथा राजशार्दूल न शक्या रक्षितुं स्त्रिय़ः ||
२१ ख
भीष्म उवाच:
एता हि मनुजव्याघ्र तीक्ष्णास्तीक्ष्णपराक्रमाः |
२२ क
भीष्म उवाच:
नासामस्ति प्रिय़ो नाम मैथुने सङ्गमे नृभिः ||
२२ ख
भीष्म उवाच:
एताः कृत्याश्च कार्याश्च कृताश्च भरतर्षभ |
२३ क
भीष्म उवाच:
न चैकस्मिन्रमन्त्येताः पुरुषे पाण्डुनन्दन ||
२३ ख
भीष्म उवाच:
नासु स्नेहो नृभिः कार्यस्तथैवेर्ष्या जनेश्वर |
२४ क
भीष्म उवाच:
खेदमास्थाय़ भुञ्जीत धर्ममास्थाय़ चैव हि ||
२४ ख
भीष्म उवाच:
विहन्येतान्यथा कुर्वन्नरः कौरवनन्दन |
२५ क
भीष्म उवाच:
सर्वथा राजशार्दूल युक्तिः सर्वत्र पूज्यते ||
२५ ख
भीष्म उवाच:
तेनैकेन तु रक्षा वै विपुलेन कृता स्त्रिय़ाः |
२६ क
भीष्म उवाच:
नान्यः शक्तो नृलोकेऽस्मिन्रक्षितुं नृप योषितः ||
२६ ख