वैशम्पाय़न उवाच:
उत्थिताय़ां पृथाय़ां तु सुभद्रा भ्रातरं तदा |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दृष्ट्वा चुक्रोश दुःखार्ता वचनं चेदमव्रवीत् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पुण्डरीकाक्ष पश्यस्व पौत्रं पार्थस्य धीमतः |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
परिक्षीणेषु कुरुषु परिक्षीणं गताय़ुषम् ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इषीका द्रोणपुत्रेण भीमसेनार्थमुद्यता |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सोत्तराय़ां निपतिता विजय़े मय़ि चैव ह ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सेय़ं ज्वलन्ती हृदय़े मय़ि तिष्ठति केशव |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
यन्न पश्यामि दुर्धर्ष मम पुत्रसुतं विभो ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
किं नु वक्ष्यति धर्मात्मा धर्मराजो युधिष्ठिरः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भीमसेनार्जुनौ चापि माद्रवत्याः सुतौ च तौ ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
श्रुत्वाभिमन्योस्तनय़ं जातं च मृतमेव च |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मुषिता इव वार्ष्णेय़ द्रोणपुत्रेण पाण्डवाः ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिमन्युः प्रिय़ः कृष्ण पितॄणां नात्र संशय़ः |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ते श्रुत्वा किं नु वक्ष्यन्ति द्रोणपुत्रास्त्रनिर्जिताः ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भवितातः परं दुःखं किं नु मन्ये जनार्दन |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिमन्योः सुतात्कृष्ण मृताज्जातादरिन्दम ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
साहं प्रसादय़े कृष्ण त्वामद्य शिरसा नता |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पृथेय़ं द्रौपदी चैव ताः पश्य पुरुषोत्तम ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यदा द्रोणसुतो गर्भान्पाण्डूनां हन्ति माधव |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
तदा किल त्वय़ा द्रौणिः क्रुद्धेनोक्तोऽरिमर्दन ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अकामं त्वा करिष्यामि व्रह्मवन्धो नराधम |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अहं सञ्जीवय़िष्यामि किरीटितनय़ात्मजम् ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इत्येतद्वचनं श्रुत्वा जानमाना वलं तव |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रसादय़े त्वा दुर्धर्ष जीवतामभिमन्युजः ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यद्येवं त्वं प्रतिश्रुत्य न करोषि वचः शुभम् |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सफलं वृष्णिशार्दूल मृतां मामुपधारय़ ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिमन्योः सुतो वीर न सञ्जीवति यद्ययम् |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
जीवति त्वय़ि दुर्धर्ष किं करिष्याम्यहं त्वय़ा ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सञ्जीवय़ैनं दुर्धर्ष मृतं त्वमभिमन्युजम् |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सदृशाक्षसुतं वीर सस्यं वर्षन्निवाम्वुदः ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वं हि केशव धर्मात्मा सत्यवान्सत्यविक्रमः |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
स तां वाचमृतां कर्तुमर्हसि त्वमरिन्दम ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
इच्छन्नपि हि लोकांस्त्रीञ्जीवय़ेथा मृतानिमान् |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
किं पुनर्दय़ितं जातं स्वस्रीय़स्यात्मजं मृतम् ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रभावज्ञास्मि ते कृष्ण तस्मादेतद्व्रवीमि ते |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कुरुष्व पाण्डुपुत्राणामिमं परमनुग्रहम् ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स्वसेति वा महावाहो हतपुत्रेति वा पुनः |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रपन्ना मामिय़ं वेति दय़ां कर्तुमिहार्हसि ||
१९ ख