जनमेजय़ उवाच:
अनुज्ञातांस्तान्विदित्वा सरत्नधनसञ्चय़ान् |
१ क
जनमेजय़ उवाच:
पाण्डवान्धार्तराष्ट्राणां कथमासीन्मनस्तदा ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अनुज्ञातांस्तान्विदित्वा धृतराष्ट्रेण धीमता |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
राजन्दुःशासनः क्षिप्रं जगाम भ्रातरं प्रति ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दुर्योधनं समासाद्य सामात्यं भरतर्षभ |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दुःखार्तो भरतश्रेष्ठ इदं वचनमव्रवीत् ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दुःखेनैतत्समानीतं स्थविरो नाशय़त्यसौ |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शत्रुसाद्गमय़द्द्रव्यं तद्वुध्यध्वं महारथाः ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथ दुर्योधनः कर्णः शकुनिश्चापि सौवलः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मिथः सङ्गम्य सहिताः पाण्डवान्प्रति मानिनः ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वैचित्रवीर्यं राजानं धृतराष्ट्रं मनीषिणम् |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिगम्य त्वराय़ुक्ताः श्लक्ष्णं वचनमव्रुवन् ||
६ ख
दुर्योधन उवाच:
न त्वय़ेदं श्रुतं राजन्यज्जगाद वृहस्पतिः |
७ क
दुर्योधन उवाच:
शक्रस्य नीतिं प्रवदन्विद्वान्देवपुरोहितः ||
७ ख
दुर्योधन उवाच:
सर्वोपाय़ैर्निहन्तव्याः शत्रवः शत्रुकर्षण |
८ क
दुर्योधन उवाच:
पुरा युद्धाद्वलाद्वापि प्रकुर्वन्ति तवाहितम् ||
८ ख
दुर्योधन उवाच:
ते वय़ं पाण्डवधनैः सर्वान्सम्पूज्य पार्थिवान् |
९ क
दुर्योधन उवाच:
यदि तान्योधय़िष्यामः किं वा नः परिहास्यति ||
९ ख
दुर्योधन उवाच:
अहीनाशीविषान्क्रुद्धान्दंशाय़ समुपस्थितान् |
१० क
दुर्योधन उवाच:
कृत्वा कण्ठे च पृष्ठे च कः समुत्स्रष्टुमर्हति ||
१० ख
दुर्योधन उवाच:
आत्तशस्त्रा रथगताः कुपितास्तात पाण्डवाः |
११ क
दुर्योधन उवाच:
निःशेषं नः करिष्यन्ति क्रुद्धा ह्याशीविषा यथा ||
११ ख
दुर्योधन उवाच:
संनद्धो ह्यर्जुनो याति विवृत्य परमेषुधी |
१२ क
दुर्योधन उवाच:
गाण्डीवं मुहुरादत्ते निःश्वसंश्च निरीक्षते ||
१२ ख
दुर्योधन उवाच:
गदां गुर्वीं समुद्यम्य त्वरितश्च वृकोदरः |
१३ क
दुर्योधन उवाच:
स्वरथं योजय़ित्वाशु निर्यात इति नः श्रुतम् ||
१३ ख
दुर्योधन उवाच:
नकुलः खड्गमादाय़ चर्म चाप्यष्टचन्द्रकम् |
१४ क
दुर्योधन उवाच:
सहदेवश्च राजा च चक्रुराकारमिङ्गितैः ||
१४ ख
दुर्योधन उवाच:
ते त्वास्थाय़ रथान्सर्वे वहुशस्त्रपरिच्छदान् |
१५ क
दुर्योधन उवाच:
अभिघ्नन्तो रथव्रातान्सेनाय़ोगाय़ निर्ययुः ||
१५ ख
दुर्योधन उवाच:
न क्षंस्यन्ते तथास्माभिर्जातु विप्रकृता हि ते |
१६ क
दुर्योधन उवाच:
द्रौपद्याश्च परिक्लेशं कस्तेषां क्षन्तुमर्हति ||
१६ ख
दुर्योधन उवाच:
पुनर्दीव्याम भद्रं ते वनवासाय़ पाण्डवैः |
१७ क
दुर्योधन उवाच:
एवमेतान्वशे कर्तुं शक्ष्यामो भरतर्षभ ||
१७ ख
दुर्योधन उवाच:
ते वा द्वादश वर्षाणि वय़ं वा द्यूतनिर्जिताः |
१८ क
दुर्योधन उवाच:
प्रविशेम महारण्यमजिनैः प्रतिवासिताः ||
१८ ख
दुर्योधन उवाच:
त्रय़ोदशं च सजने अज्ञाताः परिवत्सरम् |
१९ क
दुर्योधन उवाच:
ज्ञाताश्च पुनरन्यानि वने वर्षाणि द्वादश ||
१९ ख
दुर्योधन उवाच:
निवसेम वय़ं ते वा तथा द्यूतं प्रवर्तताम् |
२० क
दुर्योधन उवाच:
अक्षानुप्त्वा पुनर्द्यूतमिदं दीव्यन्तु पाण्डवाः ||
२० ख
दुर्योधन उवाच:
एतत्कृत्यतमं राजन्नस्माकं भरतर्षभ |
२१ क
दुर्योधन उवाच:
अय़ं हि शकुनिर्वेद सविद्यामक्षसम्पदम् ||
२१ ख
दुर्योधन उवाच:
दृढमूला वय़ं राज्ये मित्राणि परिगृह्य च |
२२ क
दुर्योधन उवाच:
सारवद्विपुलं सैन्यं सत्कृत्य च दुरासदम् ||
२२ ख
दुर्योधन उवाच:
ते च त्रय़ोदशे वर्षे पारय़िष्यन्ति चेद्व्रतम् |
२३ क
दुर्योधन उवाच:
जेष्यामस्तान्वय़ं राजन्रोचतां ते परन्तप ||
२३ ख
धृतराष्ट्र उवाच:
तूर्णं प्रत्यानय़स्वैतान्कामं व्यध्वगतानपि |
२४ क
धृतराष्ट्र उवाच:
आगच्छन्तु पुनर्द्यूतमिदं कुर्वन्तु पाण्डवाः ||
२४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततो द्रोणः सोमदत्तो वाह्लीकश्च महारथः |
२५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
विदुरो द्रोणपुत्रश्च वैश्यापुत्रश्च वीर्यवान् ||
२५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भूरिश्रवाः शान्तनवो विकर्णश्च महारथः |
२६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मा द्यूतमित्यभाषन्त शमोऽस्त्विति च सर्वशः ||
२६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अकामानां च सर्वेषां सुहृदामर्थदर्शिनाम् |
२७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अकरोत्पाण्डवाह्वानं धृतराष्ट्रः सुतप्रिय़ः ||
२७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथाव्रवीन्महाराज धृतराष्ट्रं जनेश्वरम् |
२८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुत्रहार्दाद्धर्मय़ुक्तं गान्धारी शोककर्शिता ||
२८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
जाते दुर्योधने क्षत्ता महामतिरभाषत |
२९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
नीय़तां परलोकाय़ साध्वय़ं कुलपांसनः ||
२९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
व्यनदज्जातमात्रो हि गोमाय़ुरिव भारत |
३० क
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्तो नूनं कुलस्यास्य कुरवस्तन्निवोधत ||
३० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मा वालानामशिष्टानामभिमंस्था मतिं प्रभो |
३१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
मा कुलस्य क्षय़े घोरे कारणं त्वं भविष्यसि ||
३१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वद्धं सेतुं को नु भिन्द्याद्धमेच्छान्तं च पावकम् |
३२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शमे धृतान्पुनः पार्थान्कोपय़ेत्को नु भारत ||
३२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स्मरन्तं त्वामाजमीढ स्मारय़िष्याम्यहं पुनः |
३३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शास्त्रं न शास्ति दुर्वुद्धिं श्रेय़से वेतराय़ वा ||
३३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न वै वृद्धो वालमतिर्भवेद्राजन्कथञ्चन |
३४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वन्नेत्राः सन्तु ते पुत्रा मा त्वां दीर्णाः प्रहासिषुः ||
३४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
शमेन धर्मेण परस्य वुद्ध्या; जाता वुद्धिः सास्तु ते मा प्रतीपा |
३५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रध्वंसिनी क्रूरसमाहिता श्री; र्मृदुप्रौढा गच्छति पुत्रपौत्रान् ||
३५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अथाव्रवीन्महाराजो गान्धारीं धर्मदर्शिनीम् |
३६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्तः कामं कुलस्यास्तु न शक्ष्यामि निवारितुम् ||
३६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यथेच्छन्ति तथैवास्तु प्रत्यागच्छन्तु पाण्डवाः |
३७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुनर्द्यूतं प्रकुर्वन्तु मामकाः पाण्डवैः सह ||
३७ ख