वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्तस्तु राजेन्द्र केशिहा दुःखमूर्छितः |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तथेति व्याजहारोच्चैर्ह्लादय़न्निव तं जनम् ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वाक्येन तेन हि तदा तं जनं पुरुषर्षभः |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ह्लादय़ामास स विभुर्घर्मार्तं सलिलैरिव ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
ततः स प्राविशत्तूर्णं जन्मवेश्म पितुस्तव |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अर्चितं पुरुषव्याघ्र सितैर्माल्यैर्यथाविधि ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अपां कुम्भैः सुपूर्णैश्च विन्यस्तैः सर्वतोदिशम् |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
घृतेन तिन्दुकालातैः सर्षपैश्च महाभुज ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
शस्त्रैश्च विमलैर्न्यस्तैः पावकैश्च समन्ततः |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
वृद्धाभिश्चाभिरामाभिः परिचारार्थमच्युतः ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
दक्षैश्च परितो वीर भिषग्भिः कुशलैस्तथा |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ददर्श च स तेजस्वी रक्षोघ्नान्यपि सर्वशः |
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
द्रव्याणि स्थापितानि स्म विधिवत्कुशलैर्जनैः ||
६ ग
वैशम्पाय़न उवाच:
तथाय़ुक्तं च तद्दृष्ट्वा जन्मवेश्म पितुस्तव |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
हृष्टोऽभवद्धृषीकेशः साधु साध्विति चाव्रवीत् ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तथा व्रुवति वार्ष्णेय़े प्रहृष्टवदने तदा |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
द्रौपदी त्वरिता गत्वा वैराटीं वाक्यमव्रवीत् ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अय़माय़ाति ते भद्रे श्वशुरो मधुसूदनः |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
पुराणर्षिरचिन्त्यात्मा समीपमपराजितः ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सापि वाष्पकलां वाचं निगृह्याश्रूणि चैव ह |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
सुसंवीताभवद्देवी देववत्कृष्णमीक्षती ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सा तथा दूय़मानेन हृदय़ेन तपस्विनी |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दृष्ट्वा गोविन्दमाय़ान्तं कृपणं पर्यदेवय़त् ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पुण्डरीकाक्ष पश्यस्व वालाविह विनाकृतौ |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिमन्युं च मां चैव हतौ तुल्यं जनार्दन ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
वार्ष्णेय़ मधुहन्वीर शिरसा त्वां प्रसादय़े |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
द्रोणपुत्रास्त्रनिर्दग्धं जीवय़ैनं ममात्मजम् ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
यदि स्म धर्मराज्ञा वा भीमसेनेन वा पुनः |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
त्वय़ा वा पुण्डरीकाक्ष वाक्यमुक्तमिदं भवेत् ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अजानतीमिषीकेय़ं जनित्रीं हन्त्विति प्रभो |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अहमेव विनष्टा स्यां नेदमेवङ्गतं भवेत् ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
गर्भस्थस्यास्य वालस्य व्रह्मास्त्रेण निपातनम् |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
कृत्वा नृशंसं दुर्वुद्धिर्द्रौणिः किं फलमश्नुते ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सा त्वा प्रसाद्य शिरसा याचे शत्रुनिवर्हण |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्राणांस्त्यक्ष्यामि गोविन्द नाय़ं सञ्जीवते यदि ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अस्मिन्हि वहवः साधो ये ममासन्मनोरथाः |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
ते द्रोणपुत्रेण हताः किं नु जीवामि केशव ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
आसीन्मम मतिः कृष्ण पूर्णोत्सङ्गा जनार्दन |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिवादय़िष्ये दिष्ट्येति तदिदं वितथीकृतम् ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
चपलाक्षस्य दाय़ादे मृतेऽस्मिन्पुरुषर्षभ |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
विफला मे कृताः कृष्ण हृदि सर्वे मनोरथाः ||
२० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
चपलाक्षः किलातीव प्रिय़स्ते मधुसूदन |
२१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
सुतं पश्यस्व तस्येमं व्रह्मास्त्रेण निपातितम् ||
२१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
कृतघ्नोऽय़ं नृशंसोऽय़ं यथास्य जनकस्तथा |
२२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
यः पाण्डवीं श्रिय़ं त्यक्त्वा गतोऽद्य यमसादनम् ||
२२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
मय़ा चैतत्प्रतिज्ञातं रणमूर्धनि केशव |
२३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
अभिमन्यौ हते वीर त्वामेष्याम्यचिरादिति ||
२३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तच्च नाकरवं कृष्ण नृशंसा जीवितप्रिय़ा |
२४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
इदानीमागतां तत्र किं नु वक्ष्यति फाल्गुनिः ||
२४ ख