वैशम्पाय़न उवाच:
गते तु विदुरे राजन्नाश्रमं पाण्डवान्प्रति |
१ क
वैशम्पाय़न उवाच:
धृतराष्ट्रो महाप्राज्ञः पर्यतप्यत भारत ||
१ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स सभाद्वारमागम्य विदुरस्मारमोहितः |
२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
समक्षं पार्थिवेन्द्राणां पपाताविष्टचेतनः ||
२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स तु लव्ध्वा पुनः सञ्ज्ञां समुत्थाय़ महीतलात् |
३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
समीपोपस्थितं राजा सञ्जय़ं वाक्यमव्रवीत् ||
३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
भ्राता मम सुहृच्चैव साक्षाद्धर्म इवापरः |
४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्य स्मृत्वाद्य सुभृशं हृदय़ं दीर्यतीव मे ||
४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तमानय़स्व धर्मज्ञं मम भ्रातरमाशु वै |
५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
इति व्रुवन्स नृपतिः करुणं पर्यदेवय़त् ||
५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
पश्चात्तापाभिसन्तप्तो विदुरस्मारकर्शितः |
६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भ्रातृस्नेहादिदं राजन्सञ्जय़ं वाक्यमव्रवीत् ||
६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
गच्छ सञ्जय़ जानीहि भ्रातरं विदुरं मम |
७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
यदि जीवति रोषेण मय़ा पापेन निर्धुतः ||
७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
न हि तेन मम भ्रात्रा सुसूक्ष्ममपि किञ्चन |
८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
व्यलीकं कृतपूर्वं मे प्राज्ञेनामितवुद्धिना ||
८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
स व्यलीकं कथं प्राप्तो मत्तः परमवुद्धिमान् |
९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
न जह्याज्जीवितं प्राज्ञस्तं गच्छानय़ सञ्जय़ ||
९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राज्ञस्तमनुमान्य च |
१० क
वैशम्पाय़न उवाच:
सञ्जय़ो वाढमित्युक्त्वा प्राद्रवत्काम्यकं वनम् ||
१० ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सोऽचिरेण समासाद्य तद्वनं यत्र पाण्डवाः |
११ क
वैशम्पाय़न उवाच:
रौरवाजिनसंवीतं ददर्शाथ युधिष्ठिरम् ||
११ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
विदुरेण सहासीनं व्राह्मणैश्च सहस्रशः |
१२ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भ्रातृभिश्चाभिसङ्गुप्तं देवैरिव शतक्रतुम् ||
१२ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
युधिष्ठिरमथाभ्येत्य पूजय़ामास सञ्जय़ः |
१३ क
वैशम्पाय़न उवाच:
भीमार्जुनय़मांश्चापि तदर्हं प्रत्यपद्यत ||
१३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
राज्ञा पृष्टः स कुशलं सुखासीनश्च सञ्जय़ः |
१४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
शशंसागमने हेतुमिदं चैवाव्रवीद्वचः ||
१४ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
राजा स्मरति ते क्षत्तर्धृतराष्ट्रोऽम्विकासुतः |
१५ क
वैशम्पाय़न उवाच:
तं पश्य गत्वा त्वं क्षिप्रं सञ्जीवय़ च पार्थिवम् ||
१५ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सोऽनुमान्य नरश्रेष्ठान्पाण्डवान्कुरुनन्दनान् |
१६ क
वैशम्पाय़न उवाच:
निय़ोगाद्राजसिंहस्य गन्तुमर्हसि मानद ||
१६ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
एवमुक्तस्तु विदुरो धीमान्स्वजनवत्सलः |
१७ क
वैशम्पाय़न उवाच:
युधिष्ठिरस्यानुमते पुनराय़ाद्गजाह्वय़म् ||
१७ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
तमव्रवीन्महाप्राज्ञं धृतराष्ट्रः प्रतापवान् |
१८ क
वैशम्पाय़न उवाच:
दिष्ट्या प्राप्तोऽसि धर्मज्ञ दिष्ट्या स्मरसि मेऽनघ ||
१८ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अद्य रात्रौ दिवा चाहं त्वत्कृते भरतर्षभ |
१९ क
वैशम्पाय़न उवाच:
प्रजागरे पपश्यामि विचित्रं देहमात्मनः ||
१९ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
सोऽङ्कमादाय़ विदुरं मूर्ध्न्युपाघ्राय़ चैव ह |
२० क
वैशम्पाय़न उवाच:
क्षम्यतामिति चोवाच यदुक्तोऽसि मय़ा रुषा ||
२० ख
विदुर उवाच:
क्षान्तमेव मय़ा राजन्गुरुर्नः परमो भवान् |
२१ क
विदुर उवाच:
तथा ह्यस्म्यागतः क्षिप्रं त्वद्दर्शनपराय़णः ||
२१ ख
विदुर उवाच:
भवन्ति हि नरव्याघ्र पुरुषा धर्मचेतसः |
२२ क
विदुर उवाच:
दीनाभिपातिनो राजन्नात्र कार्या विचारणा ||
२२ ख
विदुर उवाच:
पाण्डोः सुता यादृशा मे तादृशा मे सुतास्तव |
२३ क
विदुर उवाच:
दीना इति हि मे वुद्धिरभिपन्नाद्य तान्प्रति ||
२३ ख
वैशम्पाय़न उवाच:
अन्योन्यमनुनीय़ैवं भ्रातरौ तौ महाद्युती |
२४ क
वैशम्पाय़न उवाच:
विदुरो धृतराष्ट्रश्च लेभाते परमां मुदम् ||
२४ ख